پيشگفتار وقت عزيز رفت ، بيا تا قضا كنيم * عمرى كه بىحضور صراحى و جام رفت ( حافظ ) اگرچه سهمى كه همهء ملل به‌طور كلى و برخى ملت‌ها به‌طور خاص در پيدايش ، رشد و شكوفايى دانش پزشكى دارند قابل توجه و احترام است اما به دور از هرگونه انگيزهء ميهن‌گرايى و بزرگنمايى دستاوردهاى سرزمينى ، بدون شك سهمى كه دانشمندان ايرانى به‌خصوص در دوران تمدن اسلامى دارند بسيار عظيم و غير قابل كتمان است . به‌ويژه آنكه نگرش همه‌جانبهء حكماى ما كه پيش از ورود به عرصهء پزشكى ، فقه ، اخلاق ، حكمت ، منطق ، رياضيات ، نجوم و طبيعيات را به‌عنوان پيش‌نياز گذرانده بودند ، نگرشى ژرف ، الهام‌بخش ، عالمانه و توأم با نوآورىهاى استثنايى بود كه دانش امروز پزشكى نيز به‌منظور تحقق اهداف انسانى خود به آن عميقا نيازمند است . زياده‌خواهىهاى بسيارى از حاكمان ، درگيرىهاى قدرت‌طلبان ، حملات ويرانگر دشمنان و بدخواهان و بالاخره روحيهء وازدگى ، انزواطلبى ، بىتفاوتى و غفلت و تغافل ، فرصت‌هاى بسيارى را از ملت ما در طول تاريخ گرفت و نگذاشت آنچه كه در سدهء سوم و چهارم هجرى از پيشرفت‌ها ، نوآورىها و غناى دانش پزشكى شاهد آن بوديم با همان سرعت و كيفيت تداوم يابد اما علىرغم همهء اين ناخوشايندىها ، ظهور شخصيت‌هاى بزرگى در ايران كه تاريخ بشريت به نام آن‌ها افتخار مىكند و هم‌اكنون