شربتى به گلوى بيمار ريزند آن را از بينى بيرون مىدهد . چنين حالتى دليل بر هلاك زودرس او خواهد بود . درمان - قدما براى گرم كردن دماغ در شكل بلغمى آن آهنى را با آتش سرخ مىكردند و آن را پس سر بيمار قرار مىدادند به‌طورى كه سر را بسوزاند يا آنكه موى سر بيمار را مىتراشيدند و جندبيدستر و خردل را مىسائيدند و با سركه گرم كرده به سر او مىماليدند ، مغز را گرم مىكرد . يا آنكه قرنفل ، بسباسه ، جوزبوا واگير تركى را كوبيده و گرم كرده همراه با خرفه به سر بيمار مىبستند . براى ايجاد عطسه از كندش و جندبيدستر در ماء العسل استفاده مىكردند . مرحوم ميرزا احمد طبيب ، پزشك مشهور دوران فتحعلى شاه قاجار كه از اجله علماء در طب قديم و از پزشكان نامدار تاريخ طب ايران است در رساله سؤال و جواب طبى خود در صفحه 23 چنين مىنويسد : « حقير خادم الحكما ، در اصفهان در سال 1232 جوانى در آب شنا مىكرد در سر پل خواجو بنده با بعضى از اصدقا نشسته تماشا مىكرديم ، سكته كرد در آب . رفقاى او ، او را بيرون آوردند و استعلاج از اين حقير خواستند . آجر را تفيده بر سر او گذاشتند تا به نحوى كه موى او سوخت و نفس ظاهر شد . بعد با حقنه گرم صحت يافت . » لازم به تذكر است كه در گذشته گاه فرد مسكوت را با تركه مىزدند تا به هوش آيد . پس از به هوش آمدن بيمار داروهائى داده مىشد كه مفرح دماغ و ضد تشنج بوده رفع ترشى كرده ، هم ملين ، هم مدر و هم خارج‌كننده ماده از مغز باشد ، و اين امر بسيار لازمى بود كه كمك زياد در سرعت معالجه مىكرد . به همين منظور جوشانده‌اى مركب از پر سياه‌وشان 2 ، زوفا 2 ، اسطوخودوس 2 ، گل گاو زبان 2 ، اصل السوس 2 ، رازيانه 2 ، تخم گشنيز 2 ، تخم كاسنى 2 را نيم‌كوب نموده با ترنجبين 16 ل مىجوشانيدند و يا تنفيه‌اى مركب از شكر سرخ ، ريشه ايرسا 2 ، تربد مجوّف 1 و گل خطمى 2 ل تجويز مىكردند . ( اينجانب شخصا كاربرد تنقيه را در دفع اورام دماغى مانند سرسام و سكته بسيار مؤثر و مفيد ديده‌ام . با اين روش عملا ماده از مغز به سوى روده‌ها كشانيده شده و تسريع در