تنقيه دستور زير را به كار برند : - انغوزه 2 / 1 ل ، گل خطمى 2 ل ، و گل پنيرك 2 ل ( گل خطمى و پنيرك را جوشانيده و صاف كنند بعد انغوزه را بدان آميخته و تنقيه نمايند تا در روده بماند و جذب شود . ) طبق دستور رفتار كردند . نتيجه نيكو بخشيد و تسكين زياد حاصل شد . روز ديگر همين دستور تكرار و جوشانده زير نيز افزوده گرديد : - اسطوخودوس 1 ل ، بابونه 1 ل ، ريشه ايرسا 2 ل و گل گاو زبان 2 ل ( همراه با نبات ) اين دستورات با جزئى تغيير دو سه روزى تكرار شد . بيمار از بستر بيمارى برخاست . همه روزه دستورات را مىگرفتند . پس از يك هفته حال بيمار به كلّى خوب شد . براى قطعيت بيشتر دستور انغوزهء خوراكى با پاره‌اى داروهاى گياهى ديگر دادم . امروز كه روز عيد غدير يعنى 28 / 6 / 1330 شمسى است بعد از شانزده سال او را در اتوبوس همراه با پسر بچهء پنج ، شش ساله‌اى ديدم و شناختم . نزديك من نشست درست به حالات او دقت كردم خوشبختانه از چهره‌اش آثار رضايت و دلبستگى به زندگى هويدا بود . حالش را جويا شدم . حدسم درست بود . معلوم شد از سلامت كامل برخوردار است . توضيح آنكه انغوزه طبعى گرم دارد و كبد ايرانىها نيز عموما داراى طبيعتى گرم است . لذا بايد رعايت طبيعت بيمار را نمود تا « گرمى » انغوزه موجب تحريك كبد و ايجاد خفگى و خشكى دهان و عوارض ديگر نگردد . پس بهتر آنست كه همان گونه كه ابو على سينا متذكر شده است دارو را با ميوه‌ها و عصاره‌هاى « خنك » مانند عصاره تخم خيار ، تخم گشنيز ، تخم خرفه ، ليمو ، پرتقال ، آلو . . . همراه نمود . قدما براى رفع تشنجات شكمى ( كرامپ ) مقدار يك مثقال انغوزه را در سكنجبين حل مىكردند و كم‌كم به بيمار مىخورانيدند . اين دارو رفع تشنج ، اضطراب ، هراس و وحشت را در بيمار مىنمود و من خود بارها آن را به كار برده و نتايج مطلوب به دست آورده‌ام . در قواعدى كه ياد شد علت تشنج غالبا ناشى از وجود اخلاط فاسد و سميت آنها مىباشد . اين اخلاط در لايه‌هاى بخشى از انساج بدن داخل شده ، آن قسمت را متشنّج و