1 - نوع اول - سبب پيدايش اين تشنج از وجود « رطوبت و بلغم » است كه گاهى هم « خون » در آن دخالت دارد . در اين تشنج « ماده » داخل تارهاى عضله شده و در آن متمكن مىگردد . بدان سبب پهناى عضله زياد و درازاى آن كم مىشود . اين حالت را تقلّص ( درهم كشيدگى ) مىگويند . به جهت حرارت ناشى از تب ، رطوبت گداخته شده اندام را متشنج مىسازد . گاهى علت تشنج از وجود « باد » است كه غالبا زود زايل و بر طرف مىگردد . نشانه تشنج امتلائى ( اسپاسم روده ) « ازدياد باد » است كه در دستگاه گوارش پديد آمده و موجب نفخ شكم و عوارض ديگر مىشود . 2 - نوع دوم - اين نوع تشنج به تشنج خشك معروف است . در اينجا به علت از دست رفتن رطوبت عضله خشك و نحيف به نظر مىرسد . 3 - نوع سوم - اين نوع تشنج تشنجى است كه علت آن نه از غلبه « خشكى » و نه از « رطوبت » است ، بلكه علت آن از تحريكى است كه به عصب وارد آمده و در نتيجه عضله به هم برآمده و جمع مىشود ، همچنانكه معده به سبب ماده بدى كه بدان رسد ايجاد فواق نموده و يا استشمام بوى تند و تيز موجب عطسه مىگردد . گاهى به علت ترس و وحشت زياد و در اثر تحريك روحى ، عضلات به پيروى از آن دچار تشنج مىگردند . كودكان به سبب آنكه رطوبت طبيعتشان بيشتر است و به علت ضعف دماغى و لطافت عضلات و اعصاب ، زود دچار تشنج شده و در اثر خستگى ، بيخوابى و گريستن بسيار با بروز تبى گرم به فوريت گرفتار تشنج مىشوند ولى چون معمولا كبد آنان قوى مىباشد عارضه تشنج‌شان زودتر بر طرف مىگردد . بسيار ديده شده است كه كودك پس از تب گرم دچار تشنج سختى شده و خلاصى يافته است . پس از سن هفت سالگى تشنج كمتر اتفاق مىافتد مگر آنكه تبى سخت رخ دهد . سبب بروز تشنج خشك ، انواع استفراغ‌ها ، تب‌هاى داغ و حركات بدنى مىباشد . همه انواع تشنج‌هاى خشك خطرناك هستند و خلاصى از آنها كمتر روى مىدهد . تشنجى كه پس از تب گرم رخ دهد بر دو گونه است . يكى آنكه با حرارت تب « ماده »