است كه ممزوج روغن گرم و نفت را چنانچه در گوش بچكانند گاه حتى طنين گوش را نيز بر طرف مىسازد . بيمارى كه دچار بلغم معدى بوده و به همين جهت دچار صداع گردد نشانه بيمارىاش سرگيجه و گرانى معده و آروغ‌هاى ترش است . چنانچه قى نمايد ، مايع ترش و شيرين و يا بلغم بىطعم از دهانش خارج شده و هر ساعت دهانش پر از آب مىگردد . نخستين اقدام در مورد اين‌گونه بيماران آنست كه پس از قى ، گلقند عسلى ، انيسون ، زيره ، مصطكى و ايارج فيقرا و مانند آن دهند . هرگاه صداع به‌طور پيوسته روى دهد هر بامداد بايد تركيبى از صبر زرد داده شود . پزشكان قديم در صورتى كه با تجويز دارو به نتيجه نمىرسيدند سر را داغ مىكردند . صداع سوداوى نشانه‌هاى اين نوع سردرد وسواس ، انديشه‌هاى تباه و بد ، بىخوابى ، تيرگى رنگ و روى ، ترس در خواب ، فكر و خيال زياد ، ضعف دقت و تمركز حواس و تخيل و تجسم اشياء به رنگ سياه است . در اين نوع سردرد ، سنگينى سر محسوس نبوده و ادرار رقيق مىباشد . البته اين وضع تا زمانى است كه ماده سودا به اصطلاح خام باشد . بديهى است سودا پس از نضج و پختگى دفع شده ، رنگ ادرار به سياهى گرائيده و غليظ خواهد شد . براى نضج ماده سودا جوشانده‌اى مركب از اسطوخودوس ، گل‌گاوزبان ، بادرنجوبه ، افتيمون شامى ، ترنجبين و آلو تجويز مىشود . مدت پزايندگى ماده معمولا 15 روز و گاه بيشتر خواهد بود . نشانه نضج سودا همان سياهى و غلظت ادرار مىباشد . حبى مركب از هليله زرد تا 1 ل ، انتيمون 2 / 1 ، غاريقون 5 نخود ، بسفايج 2 / 1 ل ، اسطوخودوس 2 / 1 ل و تربد 1 ل مىتواند بسيار نافع قرار گيرد . همچنين چنانچه به بيمار مدتى خاكشير داده شود ماده سودا به سياهى گرائيده و با خون دفع خواهد شد .