كار نمىكند و بنابراين نياز به استفاده از تنقيه ، جوشانده و عصاره‌هاى گياهى دارد . توضيح آنكه هنگامى كه درجه حرارت بدن از 39 به بالا باشد بايد شيرخشت و يا بيدخشت داد و همين‌كه حرارت به 38 رسيد تجويز ترنجبين جايز خواهد بود . بنابراين در موقع نزول حرارت و تا يك هفته پس از قطع تب ، دادن ترنجبين رحجان دارد . چنانچه بيمار طبيعتى « گرم » داشته باشد بايد شيرخشت و يا بيدخشت داده شود . در حصبه و شبه حصبه ( تيفوئيد و پارتيفوئيد ) تا چند روز پس از قطع تب ممكنست دوباره مرض عود كند . بدين لحاظ لازمست بيش از پيش مراقب خوراك و حال و روحيه بيمار بود تا عصبى نشده و خوراك سنگين و نامناسب نخورد . خوراك بيمار از روز اول تب بايد رقيق و آبكى باشد و نبايد مقيد به خوراك زياد براى او بود . بهتر آنست كه بيمار را از نوشيدن شير ممنوع داشت و در عوض ماء الشعير ، ماست و دوغ شيرين به او داد كه بهترين دارو براى روده بوده و مانع نمو ميكروب مىگردد . يا آنكه اندكى برنج را با سيب‌زمينى و سبزىهاى مناسب همچون شويد ، گشنيز ، اسفناج ، برگ چغندر ، هويج و چغندر بجوشانند و صاف كنند و اندكى ماست بدان بيافزايند و به بيمار بخورانند . همچنين بايد به او آب انواع ميوه‌ها مانند ليمو ، پرتقال شيرين و نيز آب هندوانه بنوشانند . در هنگام بروز تب به هر طريق كه ممكنست بايد آب زياد به بيمار دهند تا ادرار زياد شده و سموم خون دفع گردد . بيمار اگر مدتى از خوراك محروم شود نبايد چندان واهمه‌اى داشت زيرا مىتوان مدت زيادى تحمل گرسنگى را نمود و در عوض بهبود يافت . همين امساك كه باعث سوختن فضولات بدن و اعضاء و احشاء و غدد بدن مىگردد موجب فعاليت نوينى در سلول‌هاى بدن خواهد شد . در چنين موقعى اگر پزشك ورزيده باشد و بيمار و اطرافيانش به دستور او رفتار كنند بسى از بيماريها و عوارض مزمن در ضمن همين معالجه بهبود يافته و ريشه‌كن مىشوند ، زيرا مايعات و آب ميوه‌ها تمام سموم بدن و فضولات را شسته از راه پوست ، كليه‌ها و روده‌ها دفع مىكنند و در واقع دود و غبار بدن را مىزدايند . از سوئى به روش سازش با طبيعت كه براى بيمار در پيش گرفته مىشود هيچ‌گونه تحريك و تأثير منفى روا نگرديده و تحميلى بر او نخواهد شد .