موارد استفاده از خاكشير در پزشكى ديرين زياد است كه در زير چند مورد آن را بيان مىدارم : 1 - در ضعف معده ناشى از « سوء مزاج سرد » ( سودا ) نشانه « سوء مزاج سرد » خشكى دهان ، كم ميلى به آب ، بدگوارى طعام ، بىميلى به خوراك ، نفخ شكم ، بروز برخى دردها در معده ، ضعف و لاغرى كه روز به روز تزايد مىيابد . 2 - در يبوست سوداوى يا عصبى روده نشانه آن كشيدگى شكم و انقباض روده است . به هنگام تخليه بخشى از روده حلقه‌وار جمع شده ، مدفوع دو تكه گرديده و راه روده چند دقيقه بسته مىشود . در اين حال تكه‌اى از مدفوع خارج شده و تكه ديگر در جاى خود باقى مىماند . حتى با فشار نيز روده كاملا باز و تخليه نمىشود . مقدارى از مدفوع در روده بجاى مانده و در نتيجه سموم و عوارض مختلفى را موجب مىگردد . بايد يادآور شوم كه اغلب مردم كم‌وبيش بدين مرض دچار هستند . 3 - در يبوست پيران سالخوردگان بدنشان كم‌آب و خشك شده و به همين نسبت روده‌هايشان نيز خشك و كم‌آب مىگردد و در نتيجه كمتر ترشح مىكند و اين سببى براى يبوست آنان مىشود . در اين مورد بهترين داروى طبيعى خاكشير است كه بايد آن را كوبيده داخل استكان قندداغ كرده بنوشند . در اينجا لعاب خاكشير روده را تر و نرم و سطح درونى آن را ليز نموده و سبب سهولت سير مدفوع و رفع تدريجى عارضه مىگردد . با خوردن خاكشير رنگ مدفوع اغلب سياه مىشود . بايد متذكر شوم كه نزد اين‌گونه كهنسالان استفاده از حبهاى ملين و مسهل‌ها زيان‌آور مىباشد ، زيرا مانده رطوبت بدن آنان را كشيده و از ميان برده و موجب خطر مرگ خواهد گرديد .