مناسب ديگر رافع آن خواهد بود . چنانچه پس از صرف غذا طعم دهان ترش يا شور شود دليل برآنست كه « بلغم شور يا ترش‌مزه » افزايش يافته است . چنانچه « نفخ سوداوى » غليظ و طبع بيمار خشك باشد و پس از صرف غذا درد پديدار گردد به رويّه گذشتگان تخم كرفس ، سداب ، شويد ، مرزنجوش ، بابونه ، نانخوا ، ترياق فاروق و مستروديطوس مىتواند بسيار نافع واقع شود . نسخ و داروهائى را كه از كتب و تجارب گذشتگان مورد آزمايش قرار داده و آنها را مفيد در بيماريهاى معدى يافته‌ام به شرح زير مىباشند : 1 - در ضعف معده كه ناشى از « سردى » بوده ، غذا به سختى فروداده شود و سر سنگين شده و شخص دچار كسالت گردد استفاده از « معجون ازاراقى » هر صبح و « حب باريجه » در هر عصر رفع عارضه را خواهد نمود . 2 - براى تقويت معده و قواى بدن و نيز رفع « رطوبت » از بدن « معجون علك البطم » ( قندرون ) از 2 نخود تا نيم مثقال صبح و عصر خورده شود . 3 - در وجع بسيار مبرم ، حبث الحديد 5 ، مصطكى 1 ل . هر صبح و عصر نيم مثقال خورده شود . 4 - در وجع معدى كه سالهاى متمادى دوام يافته و علت اصلى آن از يبوست بوده حبى مركب از صبر زرد 2 ، مقل ازرق 5 ، مصطكى 5 و زعفران 5 ل . يك شب در ميان با توجه به سن و ميزان استعداد از 3 تا 12 دانه استفاده شود . 5 - در دل دردهاى شديد كه با بىاشتهائى همراه باشد ، ده سير زنيان را نرم سائيده آن را به مدّت يك شب در سركه كهنه بخيسانند . صبح ناشتا به قدر 20 مثقال از آن را به هنگام شدت دل‌درد به بيمار دهند و پس از آن قدرى نبات داده شود . ايجاد قى خواهد شد و اگر قى روى نداد اشتها را افزايش خواهد داد . 6 - دل دردى كه اصطلاحا از « باد بواسير » ناشى بوده بدين‌طريق بروز مىكند : احتلاج قوى در اعضا رخ مىدهد . درد در شانه‌ها ، حوالى سينه و ميان دو شانه و