هو الله تعالى خطى ز آب طلا ، منشى قضا و قدر نوشته سر در اين كاروانسراى دو در كه اى ز قافله واماندگان ره پيماى اگر كنيد بدين كاروانسراى ، گذر زيك درش چو نسيم صبا درون آييد برون رويد چه خورشيد از در ديگر پدر كه جان عزيزش به لب رسيد چه گفت ؟ نصيحت من گوش كن تو جان پسر ؟ به هر ديار كه بر چشم خلق خوار شدى سبك سفر كن از آنجا ، برو به جاى ديگر كليهء مقصود از اين نوشتن ، شرح حالت خود اين بنده است كه به اين ديار افتاده بودم مريض . اين نوشتم خوانندگان را فايدتى بخشد كه اين روزگار چه قدر غدار است . . . حرره عباس تفرشى