با آن‌كه در بسيارى از مزارع و كشتزارهاى گيلان ، كشاورزان ماشينهاى مدرن كشاورزى را در خدمت گرفته و در مراحل مختلف كاشت و برداشت از آنها استفاده مىكنند ولى هنوز در گوشه‌وكنار اين استان استفاده از وسائل و ابزار ابتدائى قرون و اعصار گذشته متروك نشده است . يكى از اين وسائل خيش است كه براى شيار كردن زمين و شخم زدن به كار مىرود . اين وسيله در گيلان « كاول » ناميده مىشود . در عكس زنى را مىبينيد كه پس از يك روز كار سخت و طاقت‌فرسا از مزرعه به خانه بازمىگردد . بيلى را كه براى برگردانيدن خاكهاى سخت و باز كردن راه عبور آبها مورد استفاده قرار داده بر روى شانه حمل مىكند و علفهاى وحشى و هرزه‌اى را كه از لابلاى ساقه‌هاى برنج يا بوته‌هاى چاى بيرون كشيده به منزل مىبرد تا يك وعده از خوراك چهارپاى خود را تأمين كرده باشد . كاول با مجسمه‌اى كه در كاوشهاى باستان‌شناسى مارليك ( چراغعلى تپهء رودبار ) به دست آمده شباهت كامل دارد . مجسمه مارليك از دو گاو و گاوآهن و خيش و محورهاى اتصالى آن درست شده كه متعلق به هزارهء دوم قبل از ميلاد مسيح است .