نامگو 403 ( 4 نسخه ) ، 660 ( نسخه‌اى ديگر ) ؛ ادبيات ، تهران 1 / 356 ؛ ادبيات ، حكمت 2 / 43 ( 2 نسخه ) ، 301 ؛ اشكورى 3 / 161 ، همانجا 6 / 192 ، همانجا 17 / 169 ؛ تهران ، مروى 272 ، 315 ؛ تهران ، مينوى 42 ، 43 ، 44 ؛ تهران ، نوربخش 2 / 226 « شرح . . . » ، 227 ؛ حقوق 163 ؛ خوى ، نمازى 334 ؛ دانشگاه 3 / 301 ، همانجا 9 / 1014 ، 1382 ، همانجا 12 / 2524 ، 2892 ، همانجا 15 / 4201 ؛ سپهسالار 5 / 316 ؛ فيلم 1 / 484 ؛ كاشان ، سلطانى 32 ؛ مجلس ج 2 / 377 و شماره‌هاى 7 / 4149 ، 1 / 4851 ، 2 / 4872 ، 1 / 4942 ، 13 / 5180 ؛ ملك 8 / 14 ، 297 ، 491 ؛ شماره‌هاى 2 / 4185 ، 7 / 4191 ، 1 / 4675 ، 5 / 5327 ، 2 / 5742 ؛ نشريه 4 / 357 ، همانجا 5 / 180 ، 288 ، 647 ؛ همدان ، آخوند ، مقصود 393 . تركيه ، استانبول ، منظوم 111 ؛ كوپرولو 78 / 1589 . * عرض‌نامه ، شرح . بابا افضل كاشانى - شرح عرض‌نامه . . * عرض و جوهر . بابا افضل كاشانى ( د 707 ق ) . [ گلچين معانى ] . گويا همان « عقل جوهر نيست » اوست . نسخه‌ها 2 / 820 ( 1 نسخه ) . نشريه 5 / 194 . * العروس . ترجمه . متن از ابن سينا ( د 428 ق / 1037 م ) . در اثبات واجب و اينكه علت العلل است . مهدوى ( ص 179 ) آن را به نام‌هاى العروش ، العرش ، عرشيه ، سلسلة الفلاسفه ، الحيرة ، اثبات وجود و اثبات العقول نيز خوانده است . آغاز متن : . . . كل شيئ فى عالم الكون و الفساد مما لم يكن فكان قبل الكون ممكن الوجود . گويا 3 ترجمهء فارسى از آن در دست است . مهدوى ( همانجا ) مىگويد : دو رسالهء فارسى « اثبات وجود » و ديگرى « رسالهء حيره » بايستى هردو ترجمه‌هاى مختلف اين رساله باشند : 1 - نسخهء ديوان هند 1215 و 2150 ، كه مىگويد ترجمهء « الحيرة » است . آغاز : سپاس و ستايش ايزد را عز و جل چنان كه سزاوار آن است . . . اين ترجمهء رسالتى است كه آن را رسالهء حيرة خوانند از سخنان شيخ رئيس . عزيزى از اين ضعيف درخواست تا آن را ترجمه كند به زبان پارسى درى با اندكى شرح . . . هر چيزىكه در عالم كون و فساد است كه بعد از عدم موجود شده است پيش از بودن ممكن الوجود بوده است زيرا . . . 2 - نسخهء مجلس 613 بىآنكه بگويد ترجمه است و در فهرست به نام « رساله در اثبات واجب » ثبت شده است . آغاز : همهء اشياء در عالم كون و فساد از آنچه او را وجود نبوده باشد پس آن شيئ پيش از وجود ممكن الوجود بوده است ، زيرا اگر منسلك سلك ممتنع الوجود مىبود . 3 - ترجمهء تازه از فخر الدين فرزند احمد ( سدهء 13 ق ) ، كه « تهذيب المرام فى ترجمة الكلام » را پيش از 1260 ق ساخته است . و اين ترجمه همراه است با ترجمهء چند كار ديگر ابن سينا : ترجمهء تفسير سورهء توحيد ، ترجمهء تفسير سورهء فلق ، ترجمهء تفسير الناس ، ترجمهء رسالهء نفس ،