نسخه‌ها 2 / 808 ( 1 نسخه ) مجلس 2 / 391 . * شرح خمريهء ابن فارض - بخش عرفان . * شرح رباعى زلفش بكشى . متن رباعى از ابو سعيد ابى الخير ، فضل الله ابو الخير ( د 440 ق / 1048 م ) . دربارهء قاعدهء لا يصدر عن الواحد الا الواحد : زلفش بكشى دراز كار آيد از او - ور بگذارى جنگل بار آيد از او - ور پيچ و خمش ز يكدگر بگشايى - عالم عالم مشك‌تر آيد از او . گزارش از محمد مؤمن حسينى پزشك [ ديباچه ] ، تنكابنى فرزند محمد زمان ، نگارندهء « تحفهء حكيم مؤمن » ( 5 / 3317 ) . آغاز : منقول است از علامه حلى ( ق ) از معنى لا يصدر عن الواحد سؤال نمودند . نسخه‌ها 2 / 1236 « شرح رباعى » ؛ اعلام 3 / 2392 تنكابنى ، طبقات 11 / 595 تنكابنى . مجلس 1 / 997 . * شرح رباعى . جلال الدين محمد دوانى ( د 908 ق / 1052 م ) . گزارش رباعى سرودهء خودش : هستى تو به ذات و ، ما هست نما - الله ، الله چه تفاوت از كجا تا بكجا . آغاز : هستى تو به ذات و ، ما هست نما . . . محققان اصحاب عناوين و مدققان ارباب برهان . نسخه‌ها 2 / 808 ( 4 نسخه ) ؛ ذريعه 13 / 279 ؛ اعلام 1 / 456 ؛ طبقات 10 / 220 ؛ نفيسى 1 / 265 - 267 ؛ مشار ، مؤلفين 5 / 314 ؛ ريحانه 2 / 232 - 236 . فيلم 1 / 567 ، 647 . ملك 9 / 58 ش 6 / 5824 ؛ نشريه 5 / 452 . بادليان 3 / 94 . * شرح رباعى . همان دوانى ( - بالا ) . گزارش رباعى ديگر خود او : من وصف كمال تو نيارم گفتن - وين در گرانمايه نيارم سفتن . نسخه‌ها 2 / 808 ( 1 نسخه ) ؛ ذريعه 13 / 279 . الهيات ، تهران 1 / 256 . * شرح رباعيات - بخش عرفان . * شرح رباعى . ن . در تناسخ . در مجموعه نوشتهء 1070 ق . آغاز : در سير وجود سوى رسخ افتادم - وز عالم رسخ پس به فسخ افتادم - كردم گذر از فسخ سوى عالم مسخ - چون مسخ شدم باز به نسخ افتادم . اين رباعى حكايتى است از بيان حال مذهب تناسخ و پندار ايشان . و توضيح اين موقوف است بر . نسخه‌ها 2 / 810 ( 1 نسخه ) . ملك 7 / 220 ش 75 / 4137 . * شرح رباعيات جامى . متن و گزارش از عبد الرحمان جامى ( 817 - 898 / 1414 - 1492 م ) . در ديباچه گويد : پيش از اين چند رباعى در وحدت وجود سروده بودم ، اينك در گزارش دشوارى آنها ، اين رساله را مىنگارم . در اثبات وحدت وجود ، شرح جلوات گوناگون وجود و تنزلات . در آن 40 رباعى خود را گزارش كرده است . در 1 رجب 876 / 1471 م به انجام رسانده است . آغاز : حمدا لاله هو بالحمد حقيق - در بحر نوالش همه ذرات غريق . . . پاكا يگانه‌اى كه كثرت ثنويت صفت و موصوف . . . اما بعد ، نموده مىشود كه پيش از اين .