« آداب البحث » . « به اشارت بزرگى ، مشتمل بر هفت نوع از علوم حكمت ، به اين گونه : هيأت اقليدس ، اعداد وفق ، طبيعى ، احكام نجوم ، رمل ، جواهرنامه نگاشت و لطايف الحكمه نام نهاد » . نسخه‌ى آستان قدس تنها بخش در هيأت را دارد ، در 13 « فصل » . آغاز : حمد و ثنا حضرت پادشاهى را كه قصر مشيّد آسمان بركشيده‌ى قدرت اوست ، و فرش ممهّد زمين . نفيسى ( 1 / 150 ) از قاضى سراج الدين محمود فرزند ابو بكر ارموى ياد كرده ، كه در 594 ق زاده شده و « لطايف الحكمه » اى دارد در حكمت ، به فارسى كه در 655 ق نگاشته است . گاهنامه 1310 خ / 79 ؛ كشف الظنون 1 / 39 « آداب الفاضل شمس الدين » با شرح و حاشيه‌ها بر آن . آستان قدس 8 / 181 ؛ همانجا ، الفبايى 482 . * لطايف الفيوض . از حسن محمد فرزند راجى محمد فرزند حسن فرشورى عباسى گجراتى سرگنجى ( سركهجى ) ، براى « فرزند ارجمند راجى محمد ، در اوان تعليم علوم فلكيه » . در 2 « مقاله » و هر مقاله در چند « باب » . نگارنده شايد همان كسى باشد كه نسخه‌اى از « كليات عطار » را در ديوان هند ، در 1205 نوشته است ( استورى ) : مقدمه ، در تسطيح ، مقاله‌ى يكم ، در عالم مشهوره در 20 « باب » : باب 1 - در معرفت القاب و خطوط و قسى دواير ، 2 - در معرفت اخذ ارتفاع و ميول و ابعاد و عرض بلد و غايت ارتفاع كواكب ، 3 - در معرفت جيب از قوس و قوس از جيب و سهم و وتر ، 4 - در معرفت ظل مستوى و معكوس و ستينى ، 5 - در معرفت داير و فضل داير شمس و كواكب سياره و قوس‌ها ، 10 - استخراج تقويم كواكب سياره و ثابت ، 15 - در معرفت رسيدن كوكب به افق و نصف النهار ، 20 - معرفت ابعاد . مقاله‌ى دوم . در اعمال مخصوص رصديه مشتمل بر بيست باب ( فهرست باب‌ها بدست نيامد ) . خاتمه در ذكر تسطيح ديگر و اتمام كتاب . آغاز : سپاس بىقياس و منّتهاى بىمنتها مر خالقى را كه مهندس حكمت بالغه‌اش . نسخه‌ها 1 / 191 ( 1 نسخه ) ؛ ذريعه 18 / 320 ( 1 نسخه ) ؛ استورى ، رياضى 2 / 14 ( 1 نسخه ) . آستان قدس 3 / 346 و 8 / 282 به تفصيل ؛ آستان قدس ، الفبايى 483 ؛ ملى 6 / 796 ؛ نشريه 4 / 30 . * لطايف الكلام فى احكام الاعوام : لطايف الكرام فى . . . ، از سيد منجم ، محمد فرزند محمد حسينى ( - احسن وسيله و جز آن ) . كه بايستى لاهيجانى باشد ، كه از استخراج او برمىآيد كه آن را در 823 - 824 / 1517 - 1518 م نگاشته است . و نيز تحويل اينكه سال عالم را به افق لاهيجان در 7 / ع 1 / 824 ق گرفته زيستگاه او را نشان مىدهد . نام كتاب در « كشف الظنون » و « گاهنامه » « لطايف الكلام فى . . . » و در « ذريعه » به دوگونه‌ى بالا آمده است . نام وى در برخى نسخه‌ها « محمد حسين گيلانى » آمده كه اين انتساب نيز لاهيجانى بودن او را تأييد مىكند . در