آورده‌اند . اين ديه در سال 1345 فقط 11 نفر جمعيت داشته و در حال حاضر نيز چون ناحيهء جوشقان از نظر اقتصادى و اجتماعى ، شكوفايى چندانى نداشته است به ناچار بايد جمعيت آن در همين حدود باشد . « 1 » تمامت ناحيه قنات آب است و آب قناتها رو به تقليل و از اين جهت شكوفايى اقتصادى آن بعيد است . در فرهنگ آباديها و مكانهاى مذهبى كشور كه آخرين و قابل اعتمادترين منبع نامواژه‌هاى ديه‌هاست ، نام آن ذكر نشده و ظاهرا به علت كوچكى محل به قلم آورده نشده است ولى چون اعتماد ما بر فهرستهاى مركز آمار ايران بيشتر است چون‌كه به ناچار آمارگر به محل رفته و آن را ديده و نامش را يادداشت كرده است از ذكر نام آن خوددارى نمىكنيم . تمام ناحيهء جوشقان از آثار تمدن كهن خالى نيست و وجود نامهاى كهن خود دليل ديگر قدمت آن است . اينك به واژه‌شناسى آن بپردازيم . واژه‌شناسى : شيوان از دو جزء « شى + وان » تركيب شده است . جزء اول « شى » از واژهء شستن و شوييدن و شوينده و شو آمده است كه همه راجع به آب است و « وان » جزء دوم همان است كه در شيروان و نخجوان و بسيارى ديگر داريم و به معناى « بان » پسوند تصاحب است چون « و » به « ب » به هم تبديل مىشود بنابراين شيوان ، « شيبان » است يعنى آنجا كه آب سالم خوب يا مطمئن دارد و نگهدار آبادى آن هم هست .

--> ( 1 ) - ن . ك . به : نشريهء 289 م . آ . ا . ص 38 .