است و قباد بن فيروز ( ص 84 - 88 ) انوشيروان ( ص 88 - 89 ) و خسرو اپرويز ( 99 - 108 ) . بسيارى از اين مطلب‌ها با آنچه در تاريخ طبرى آمده ، سازگار است امّا مقدار چشمگيرى از مواد جديد نيز وجود دارد ، در مثل دربارهء مزدك ( ص 86 - 91 ) و اصلاحات ادارى كه انوشيروان انجام داد ، از جمله انتصاب دو تن از وزيران به قصد مهار كردن قدرت خطرناكى كه تا آن زمان در دست وزيرش بوذر جمهر تمركز يافته بود . ابن بلخى ده تن از آخرين پادشاهان ساسانى را به ترتيب ذيل قرار مىدهد : 1 . شيرويه 2 . اردشير بن شيرويه 3 . شهربراز ( فرّخان ) 4 . كسرى خرهان بن ارسلان 5 . كسرى ( ابن ) قباد بن هرمز 6 . بور اندخت بنت كسرى ( اپرويز ) 7 . فيروز جشنسپده [ 1 ] 8 . آزرميدخت بنت اپرويز 9 . فرخّزاد خسرو ابن اپرويز 10 . يزدجرد بن شهريار . طبرى نام‌هاى چهارم و پنجم را حذف كرده و گرنه همان ترتيب ابن بلخى در تاريخ او رعايت شده است . درباره كسرى بن قباد بن هرمز ( كه در حمزه نيز مذكور است ) نگاه كنيد به ساسانيان [ نولد كه ] Sasaniden . p . 390 notel ، سلف وى كسرى خرهان [ 2 ] بن ارسلان [ 3 ] ظاهرا شناخته نيست مگر از كتاب ابن بلخى . بايد توجه داشت كه نشانهء ديگرى كه حاكى از كيفيت [ عالى ] اثر مؤلف ماست ، علاوه بر حقيقت مربوط به ازدواج بوراندخت با شهربراز ( كه پيش از اين به تفسير آن پرداخته‌ام ) وى نام‌هاى هفت تن از نياكان فيروز جشنسپده را حفظ كرده و نسبش را به شاپور پسر يزدجرد اثيم [ - يزدگرد اوّل مشهور به بزهكار - م . ] رسانده است و حال آنكه هيچ مرجع ديگر بيش از نام سه تن را ضبط نكرده است . [ 4 ]