كه كسانى دقيقا به ارزش آنها واقفند كه دربارهء مراجع عربى و فارسى تاريخ عصر مورد بحث ما تبحّرى بسزا دارند . علاوه بر حمزهء اصفهانى كه غالبا با وى دربارهء ترتيب تاريخى وقايع ، اختلاف دارد ، ابن بلخى ( ص 8 ، س 14 ) يكى از منابع اطلاعاتى خود را كتاب مذيّل تاريخ محمّد بن جرير الطبرى ياد مىكند ، يعنى شايد خلاصه‌اى از سالنما يا سالشمار وقايعى كه خود طبرى ترتيب داده بود و در ليدن انتشار يافته است . [ 1 ] [ 2 ] وى ترتيب سنتى دودمان‌هاى شاهان را تحت چهار سلسله رعايت مىكند : پيشداديان ، كيانيان ، اشكانيان و ساسانيان و دربارهء آنان در دو بخش به بحث مىپردازد . بخش نخست بيشتر اختصاص دارد به ذكر ترتيب و تاريخ وقايع و شجرهء نسب و در بخش دوّم به تفصيل بيشتر ، رويدادهاى افسانه‌اى يا تاريخى دوران پادشاهى ايشان ياد شده است . [ 3 ] بخش نخست بيشتر مديون حمزهء اصفهانى و نيز طبرى است و بخش دوّم تا حدّ بسيار زيادى مستقيم يا غير مستقيم وابسته به طبرى [ 4 ] و اندك مايه‌اى از آن مأخوذ از حمزه است . مقابله مأخذ نشان مىدهد كه ابن بلخى علاوه بر اين مصادر از ديگر منابع نيز بهره جسته است و گهگاه به ضبط