مسعودى مورخ قرن چهارم هجرى در يكى از سفرهايش به شرق افريقا از درياى زنگ و سختيهاى آن چنين ياد كرده است : بر درياهايى چون درياى چين ، روم ، سرخ و يمن سفر كردم و سختيهاى فراوان ديدم ، شديدترين آنها درياى زنگ بود كه ماهى معروفى به نام وال هرگاه كه در آب دريا مىپريد آن چنان آب به فضا مىپاشيد كه گويى تير از كمان رها شده است و دريانوردان شب و روز به وسيله كوبيدن طبل و چوب با او در ستيز بودند تا بگريزد و خود را از دستش برهانند « 1 » . به قول اين مورخ دريايى كه به سمت سرزمين چين امتداد دارد ، ابتداى آن از سرزمين عرب و درياى فارس تا سرزمين چين كشيده شده است ؛ و آن دريايى است تنگ كه كانهاى مرواريد دارد . گفته‌اند در آن دوازده هزار و هشتصد جزيره است و در آن دريا مرواريد يافت مىشود ، در اين دريا گردابى است كه آب در آن مىچرخد و هرگاه كشتىاى در آن فرو افتد آن قدر در آن مىچرخد تا غرق و نابود شود . در اين دريا شگفتىهاى بسيار و صورتهاى پراكنده و ماهيان رنگين وجود دارد و طول برخى از آنها تقريبا به صد ذراع و دويست باع و كمتر و بيشتر مىرسد كه يكديگر را مىخورند « 2 » . خطر اصلى سفرهاى دريايى غير از طوفانهاى شديد و ماهيان عظيم الجثه كه حركت و پرش آنها موجب واژگونى كشتىها مىشد ، هجوم دزدان و راهزنان درياها نيز بوده است . به گفته كاىتان « 3 » ، در سالهاى 168 - 189 ه / 785 - 805 م مردم كوكوسونگ از دزدان بيرحم و خطرناك دريا بودند كه دريانوردان از آنان بسيار مىترسيدند ؛ همچنين در آن سوى سوماترا مردم ساكن جزاير نزديك درياى جنوب « سيام و كامبوج » از دزدان دريايى مشهور بودند . نقل شده است كه تمام كشتىهايى كه از اين قسمت از دريا عبور مىكردند ، براى حفظ و حراست خود ناچار بودند كه گروهى از مردان جنگى و پرتاب كنندگان گلوله‌هاى نفتى را

--> ( 1 ) . مروج الذهب ، ج 1 ، ص 105 . ( 2 ) . اخبار الزمان ، مسعودى ، ترجمه ، ص 38 و 39 . ( 3 ) . Kytan .