اواخر قرن هفتم و اوايل قرن هشتم هجرى است . در اثر عزت نفس و نيروى ذاتى و بىنيازى و وارستگى و بىاعتنائى به مال و مقام ، اين عارف و محقق و شاعر شهير سمنانى جايگاهى و الا در سير تفكر عرفانى ايران يافته و همين امر او را از كليهء همگنان و پيشوايان فكرى عصر خود ممتاز كرده و به نحو بسيار خيره‌كننده‌اى برترى داده است . اين عارف دانشمند و پركار در ماه ذىحجه سال 659 هجرى قمرى در قريهء بيابانك سمنان كه در دوازده كيلومترى ( دو فرسنگى ) جنوب غربى شهر سمنان واقع است متولد شد . خاندان شيخ علاء الدوله سمنانى از خاندان‌هاى كهن و جليل و ثروتمند بودند و خانواده ( ملك ) خوانده مىشدند به همين سبب است كه بعضى از صاحبان ترجمه‌ها مانند جامى او را : « در اصل از ملوك سمنان » دانسته‌اند . ولى به‌طورىكه شيخ علاء الدوله در پايان كتاب العروة خود نوشته است اجداد پدرى وى كه از سند بوده‌اند در سمنان سكونت يافته‌اند و او در اين شهر متولد شده و نشو و نما يافته است . پدر شيخ علاء الدوله ، محمد ملقب به ملك شرف الدين در دستگاه سلطنت ارغون خان و غازان خان پادشاهان ايلخانى داراى مقام و منزلت و اعتبار و عزت بود . ملك شرف الدين محمد بنا به تصريح فصيح احمد خوافى « 1 » در سال 687 هجرى به امر ارغوان خان به ( ملكى بغداد ) انتخاب شد . يك سال بعد از انتخاب ملك شرف الدين سمنانى به ( ملكى بغداد ) كه عنوان فرمانروائى ايالت‌ها در زمان ايلخانان بوده است برادرش ملك جلال الدين به امر ارغون خان كشته شد ، ولى ملك شرف الدين محمد همچنان در خدمت باقى ماند ، چنان كه بنا بر نقل رشيد الدين فضل الله همدانى در ابتداى عهد غازان خان ( 694 - 703 هجرى ) منصب الغ‌بيتكچى يافت ، زيرا غازان پيش از احراز مقام سلطنت

--> ( 1 ) - مجمل فصيحى خوافى جلد سوم در ذيل حوادث سال 687 هجرى