كنيم ؟ ! در حالى كه نه تنها مانعى واجب‌تر و اهم از نماز وجود ندارد ، بلكه سفر به هيچ وجه سبب واجب كردن عملى غير واجب و يا حرام كردن كارى غير حرام نيست و اگر هم حرجى وجود داشته باشد ، تنها وجوب كيفيتى نماز را از بين مىبرد و استحباب مؤكدش همچنان باقى است . ما در ميان واجبات جمعى و فردى ، چه عينى و يا كفائى ، هرگز به واجبى برنمىخوريم كه بدون رعايت اوجب از آن يا واجب برابرش از وجوب بيفتد ؛ تا چه رسد كه حرام هم بشود و اتمام نماز و انجام روزه بدون هيج علتى مورد تهديد قرار گيرد . پس آيا نماز - كه عمود دين و استوانه‌ى يقين است - و حتى به هنگام جنگ رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله با كفار ، اقامه‌ى آن به صورت جماعت امر شده و در آن شرايط سخت نيز وجوب جماعتى آن ، به استحباب مبدّل نگشته ، بايد براى سفر كه احياناً از ماندن در وطن هم راحت‌تر است - مثلًا با مسافرتى كوتاه و راحت به وسيله‌ى هواپيما از تهران به مشهد - بنيانش سست شده و شكسته گردد ؟ ! و نه تنها اتمامش از وجوب بيفتد كه حرام هم بشود - و مورد تهديد نيز واقع گردد - تا بعضى به عنوان روايت وانمود سازند كه : آيا بخشش خدا را رد مىكنيد ؟ در صورتى كه اولًا دليلى قطعى بر بخشش دو ركعت از نمازهاى چهار ركعتى وجود ندارد و ثانياً هر گونه بخششى از عبادت - بدون هيچ علتى به ويژه در غير حالت حرج و عسر - چشم‌پوشى از بندگى خداست ! و گرنه بايد بخشش كلّ نماز نيز صحيح باشد ! در « قرآن » كه پايه‌ى اصلى اسلام است هرگز اشاره‌اى هم به اين معناى خلاف عقل نيست ، كه واجبى بدون هيج علت و يا حكمتى - مانند روزه - ساقط گردد ، و يا - هم‌چون نماز - كاستى يابد !