به خونخواهى عثمان و انتقام گرفتن از قاتلان و اصرار بر قصاص آنان كرد . و حال آنكه در شريعت مسلمانان اين موضوع معلوم و آشكار است كه خونخواهى عثمان و تقاضاى قصاص قاتلان او حق آنان نبوده است و آنان با ايجاد شبههء باطلى اين حق را بر خود بستند . زيرا طلحه و زبير اولياء خون عثمان و وارث او نبوده‌اند و ميان ايشان هيچ گونه نسبت نزديكى وجود نداشته است كه سبب ادعاى ايشان باشد و بتوانند در آن مورد تخاصم كنند . زن و حجاب دخالت در اين گونه امور به هيچ وجه بر عهدهء زنان نبوده و نيست ، زيرا جهاد و امر و نهى ميان بندگان و سرزمينها بر آنان مقرر نشده است . وانگهى خداوند متعال براى همسران پيامبر ( ص ) احكام مخصوصى صادر و نازل كرده كه مخالف با رفتارى است كه از عايشه سر زده است و او آشكارا خلاف حكم دين عمل كرده است . خداوند متعال در كتاب محكم خود چنين فرموده است : « اى پيامبر به همسران و دختران خود و زنان مؤمنان بگو كه خويشتن را به چادر فروپوشند و آن نزديكتر است كه بشناسند ايشان را . » « 1 » و بر طبق اين آيه ، خداوند سبحان بر آنان چادر پوشيدن و پارسايى را واجب كرده است و نبايد خود را به كسى بشناسانند . حال آنكه عايشه بر ضد اين دستور رفتار كرده است . او خودآرايى و پرده‌درى كرده و به تن خويش و با چهرهء باز ميان مردم آمده و در اين مورد عذر موجهى نداشته است . علاوه بر جرمى كه در مورد جنگ كردن با ولى خدا مرتكب شده است و حال آنكه بزرگداشت و احترام نسبت به ولى خدا و اطاعت از او بر عايشه واجب و نافرمانى از او بر عايشه حرام بوده است ، و با كارى كه عايشه كرد خون مؤمنان ريخته شد و فتنه‌اى برخاست كه مايهء سرافكندگى مسلمانان گرديد . اين رفتار عايشه كجا مطابق است با آنچه كه پيامبر ( ص ) در اين حديث مشهور ، به او فرموده‌اند و آن چنين است كه ابن ام مكتوم « 2 »

--> ( 1 ) بخشى از آيهء 57 سورهء سى و سوم ( احزاب ) . م ( 2 ) عمرو بن قيس كه بيشتر به ابن ام مكتوم مشهور است ، كور بوده و بسيار زود به مدينه هجرت كرد و پس از مصعب بن عمير وارد مدينه شد . در چند غزوهء پيامبر ( ص ) ادارهء امور مدينه به او واگذار شده است . برخى گفته‌اند در جنگ قادسيه شهيد شده است . براى اطلاع بيشتر ، رجوع كنيد به اسد الغابة ؛ ج 4 ، ص 127 . م