اخبار در اين مورد بسيار زياد است و اگر بخواهيم همه را بيان كنيم ، كتاب طولانى مىشود . اما آنچه در مورد دشمنى و ستيز طلحه و زبير با امير المؤمنين على ( ع ) قابل توجه است اين است كه آن دو با عثمان مخالفت و جنگ كردند و او را از ميان برداشتند به طمع آنكه پس از او به حكومت برسند و در اين موضوع هيچ شبهه و ترديد هم نداشتند و به همين منظور كشتن عثمان را بر عهده گرفتند ولى همين كه مردم با امير المؤمنين على ( ع ) بيعت كردند و آرزوى آنان براى حكومت از دست رفت هر دو آهنگ جنگ با او كردند و آنچه را كه خود بر سر عثمان آوردند به على نسبت دادند و در اين باره سخت دشمنى و ستيزه كردند . موسى بن مطير « 1 » از اعمش ، از مسروق نقل مىكند كه مىگفته است : وارد مدينه شديم و نخست پيش طلحه رفتيم . او در حالى كه قطيفه‌اى سرخ بر خود پيچيده بود بيرون آمد . ما موضوع عثمان را و اينكه مردم با او سخت در افتاده‌اند به او گفتيم . گفت : نزديك است كه سفلگان شما بر خردمندان پيروز شوند . سپس گفت : آيا با خود هيمه نياورده‌ايد ؟ اين دو كمربند پارچه‌اى را برداريد و ببريد بر در خانه‌اش آتش بزنيد . ما بيرون آمديم و در محلهء احجار الزيت پيش على رفتيم و موضوع عثمان را گفتيم . گفت : از مرد [ عثمان ] بخواهيد توبه كند و عجله مكنيد ، اگر از اعمال خود برگشت چه بهتر ، و گرنه در اين كار بنگريد . محمد بن اسحاق از ابو جعفر اسدى ، از پدرش از عبد الله بن جعفر نقل مىكند كه مىگفته است وقتى عثمان در محاصره بود ، من پيش او بودم . همين كه دانست او را خواهند كشت ، من و عبد الرحمن بن ازهر را پيش على ( ع ) فرستاد و در آن هنگام طلحه ظاهرا بر كار پيروز شده بود . عثمان گفت : برويد و به على بگوييد كه تو براى حكومت شايسته‌تر و سزاوارتر از پسر زن حضرموتى [ يعنى طلحه ] هستى . مواظب باش كه او بر خلافت پسر عمويت بر تو چيره نشود . « 2 »

--> ( 1 ) براى اطلاع بيشتر در مورد اين راوى ، رجوع كنيد به ذهبى ، ميزان الاعتدال ؛ شمارهء 8928 . م ( 2 ) عبد الله بن جعفر بن ابى طالب برادرزاده و داماد امير المؤمنين على ( ع ) است برادر مادرى محمد بن ابى بكر و يحيى بن على ( ع ) است و مادرشان اسماء بنت عميس مىباشد . او از بخشندگان معروف اعراب است و به سال هشتاد هجرى در گذشته است . رجوع كنيد به ابن اثير ، اسد الغابه ؛ ج 3 ، ص 133 . م