آن ندانست و بهره‌اى براى تو در آن قرار نداد ، دورى نمىكنى . اكنون حسن و عمار و قيس را فرستادم . شهر را به آنان بسپر و از كار ما با خفت و سرزنش شده ، كناره بگير . اگر چنين كردى هيچ ، و گرنه گفته‌ام به تو اعلان جنگ دهند - كه خداى خيانت خيانت‌پيشگان را دوست نمىدارد - و اگر بر تو چيره شوند تو را پاره پاره كنند . و درود بر هر كس كه نعمتها را سپاسگزار بوده و از بيعت خشنود باشد و براى خداوند به اميد فرجام پسنديده عمل كند . » نامهء على ( ع ) براى اهل كوفه هنگامى كه حسن و عمار و قيس به كوفه آمدند تا از مردم بخواهند كه حركت كنند ، نامه‌اى از امير المؤمنين على ( ع ) همراهشان بود كه چنين است : « بسم اللّه الرحمن الرحيم . از على بن ابى طالب براى مردم كوفه . اما بعد ، من مىخواهم موضوع عثمان را به شما آن چنان خبر دهم كه گويى خودتان آن را مشاهده كرده‌ايد . همانا مردم شروع به سرزنش كردن و ناسزا گفتن به او كردند و من مردى از مهاجران بودم كه در مورد خشنود شدن مردم از او بيشتر سخن مىگفتم و او را كمتر سرزنش مىكردم و حال آنكه آسانترين شيوهء طلحه و زبير دربارهء او تندروى بود و عايشه هم ناگهان بر او خشم گرفت و چون مردم او را كشتند ، طلحه و زبير بدون هيچ گونه اكراه و اجبارى با من بيعت كردند و همان دو ، نخستين كسان بودند كه بيعت كردند به همان گونه كه با كسان پيش از من بيعت كرده بودند . سپس از من اجازه گرفتند كه عمره گزارند و حال آنكه قصد عمره نداشتند ؛ سپس عهدشكنى و اعلان جنگ كردند و عايشه را از خانه‌اش بيرون آوردند تا او را براى خود بهانهء فتنه‌انگيزى قرار دهند و به بصره رفتند . من تصميم گرفتم با شما به سوى ايشان بروم و به جان خودم سوگند اگر به اين خواستهء من پاسخ مثبت دهيد ، به خدا و پيامبرش پاسخ مثبت داده‌ايد ، به خدا سوگند چنان نيست كه در مورد جنگ با ايشان هيچ - گونه شك و ترديدى در من باشد و اكنون پسرم حسن را با عمار و قيس پيش شما فرستادم كه شما را براى اعزام آماده نمايند و از شما بخواهند كه حركت كنيد و شما چنان رفتار كنيد كه دربارهء شما گمان مىكنم . و السلام . « 1 » »

--> ( 1 ) اين نامه كه نخستين نامه در بخش نامه‌هاى نهج البلاغه است . با تفاوتهايى ، در چاپ فيض الاسلام ؛ ص 821 و شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ؛ ج 14 ، ص 6 ، آمده است . و براى اطلاع بيشتر از ديگر منابع ، رجوع كنيد به عبد الزهراء حسينى ، مصادر نهج البلاغه و اسانيده ؛ ج 3 ، ص 194 . م