على عليه السّلام برخاست و عرضه داشت : اى رسول خدا ! پدر و مادرم فداى تو باد . انسان چگونه مىتواند با اخلاص شهادت بدهد و چيز ديگرى را با آن مخلوط ننمايد ؟ آن را توضيح بدهيد تا براى ما روشن شود . فرمودند : منظور اين است كه بر دنيا حريص نباشد ، از راه حرام آن را جمع نكرده و به آن راضى نشود . عده‌اى مانند نيكوكاران سخن مىگويند ، ولى عمل گردنكشان را انجام مىدهند . بنا بر اين ، كسى كه خداوند را در حالى ملاقات كند كه هيچ كدام از اين خصوصيات را نداشته باشد و ( لا إله إلّا اللَّه ) بگويد ، بهشت از آن اوست . و كسى كه دنيا را بگيرد و آخرت را ترك كند ، جهنم از آن اوست . و كسى كه از طرف ظالمى دشمنى كند يا او را در دشمنى يارى دهد ، فرشته مرگ با بشارت به لعنت خدا ، ماندن هميشگى در آتش جهنم و عاقبت بد ، به سراغ او خواهد آمد . و كسى كه براى حاجتى خود را براى سلطان ستمكارى سبك نمايد ، در جهنم همراه او خواهد بود . و كسى كه سلطانى را در ستمگرى راهنمايى كند ، با « هامان » همراه شده و عذاب او و آن سلطان از سخت‌ترين عذابهاى اهل جهنم است . و كسى كه دنيادار را به طمع دنيا بزرگ داشته و او را دوست بدارد ، خداوند بر او خشم گرفته و با « قارون » در تابوت زيرين جهنم در يك درجه خواهد بود . و كسى كه بخاطر خودنمايى ساختمانى بسازد ، در روز قيامت آن ساختمان را تا هفت طبقه زمين زير آن حمل مىنمايد . آنگاه چون گردنبندى آتشين آن را به گردنش آويخته و سپس او را در جهنم مىاندازند . عرض كرديم : از كجا بفهميم كه براى خودنمايى است ؟ فرمودند : از آنجا كه بيش از احتياج خود يا براى فخرفروشى مىسازد . و كسى كه به اجيرى در مورد مزد او ظلم كند ( مزدش را ندهد يا ناتمام بدهد ) ، خداوند عمل او را نابود كرده و بوى بهشت را بر او حرام مىنمايد ، در حالى كه بوى بهشت از مسافت پانصد سال راه احساس مىشود . و كسى كه يك وجب از زمين همسايه‌اش را غصب كند ، خداوند آن يك وجب را تا هفت طبقه زير آن تبديل به آتش نموده ، به صورت طوقى درآورده و در گردن او مىاندازد تا زمانى كه او را وارد جهنم نمايد . و كسى كه قرآن را بياموزد و عمدا آن را فراموش كند ، در روز قيامت در حالى كه جذامى و تشنه است ، خدا را ملاقات مىكند و خداوند در مقابل هر آيه‌اى مارى را بر او مىگمارد .