( 1 ) و كسى كه در دستمزد كسى كه براى او كار مىكند ظلم نمايد ، خداوند عمل او را تباه ، و عطر بهشت را بر او حرام مىسازد . با اينكه بوى بهشت از فاصلهء پانصد سال راه به مشام مىرسد . ( 2 ) و كسى كه زمين همسايهء خود را به ناحق - و اگر چه يك وجب باشد - تصرّف كند ، خداوند در روز قيامت تا طبقه هفتم زمينى را كه غصب كرده است ، بسان حلقه‌اى آتشين به دور گردن او مىپيچد و او را رهسپار دوزخ مىسازد . ( 3 ) و كسى كه قرآن را فرا گيرد ولى از روى عمد آن را فراموش كند ، در حالى كه مبتلا به جذام و او را غل كرده باشد ، خدا را در روز قيامت ملاقات نمايد ، و در غل و زنجير گرفتار باشد ، و خداوند به ازاى هر آيه‌اى كه فراموش كرده است ، مارى را بر او مسلط مىسازد كه هميشه با او خواهد بود . ( 4 ) و كسى كه قرآن را بياموزد ولى بر اساس اوامر و نواهى آن رفتار نكند ، و دوستى دنيا و جاذبه‌هاى آن را بر ( نعمتهاى ) آخرت ترجيح دهد ، سزاوار خشم خداوند است ، و در مرتبهء يهوديان و مسيحيانى قرار مىگيرد كه ( دستورات ) كتاب خدا را پشت سر