اللَّه » را ( از روى اعتقاد قلبى ) بر زبان آرد ، و چيز ديگرى را با آن درنياميزد ، به لقاى خداوند شتافته و به بهشت خواهد رفت . علىّ بن ابى طالب عليه السّلام از جاى برخاست و عرض كرد : يا رسول اللَّه ! پدر و مادرم به قربان تو باد ! چگونه با اخلاص شهادت دهد و چيز ديگرى را با آن نياميزد ؟ ! اين مطلب را براى ما بيشتر بشكاف و در بارهء آن توضيح بيشترى بيان كن تا به مفهوم آن پى ببريم . حضرت فرمود : آرى ! ( شهادت او بايد ) براى آز و به منظور گرد آورى مال و منال دنيا از راه حرام و راضى شدن به آن نباشد . و مردمى هستند كه گفتارشان ، گفتار نيكان است ولى كردارشان ، كردار ستمگران ، پس اگر كسى خدا را در حالى ديدار كند كه هيچ يك از اين صفتها ( را كه برشمردم ) در او نباشد و لا إله الّا اللَّه را بگويد ، بهشت براى اوست . و اگر دنيا را بگيرد و آخرت را رها سازد ، در آتش ( دوزخ ) جاى مىگيرد . ( 1 ) و اگر كسى در محكمه‌اى از ستمكارى دفاع كند ( وكيل مدافع او باشد و يا به نفع او شهادت دهد ) و يا او را ( به نحوى ) يارى كند ، ( هنگامى كه ) فرشتهء مرگ او را دريابد به لعنت خدا و جايگاه هميشگى او در آتش دوزخ ، بشارت دهد ، و اين چه سرنوشت بدى براى اوست ! ( 2 ) و كسى كه - به خاطر خواسته‌اى كه دارد - در نزد پادشاهى ستمگر و حاكمى بيدادگر خود را خوار و بيمقدار سازد ، با همو در آتش ( دوزخ ) همنشين خواهد بود .