برد . و اضافه فرمود : براستى كه بزرگوارى و كرامندى از آن خداى جهانيان است . ( 1 ) 4 - زرارة بن اعين از امام محمد باقر و امام صادق عليهما السّلام روايت كرده است : آن كه در دلش ذرّه‌اى از كبر و خود خواهى باشد ، به بهشت نمىرود . ( 2 ) 5 - عبد اللَّه بن طلحه از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : كسى كه به اندازهء خردلى از كبر در دل او باشد ، وارد بهشت نخواهد شد ، و آن كه به قدر خردلى ، از ايمان در دل خود داشته باشد ، به دوزخ نخواهد رفت . راوى مىگويد عرض كردم : فدايت گردم ! گاهى اتّفاق مىافتد كه چون انسان لباس ( نو ) مىپوشد و بر مركب سوار مىشود ، نوعى احساس خود بزرگ بينى و بزرگى به او دست مىدهد ، آيا به نظر شما منشأ اين ( حالت ) از كبر است ؟ فرمود : نه ! اين گونه حالت ، كبر نيست ، بلكه مراد از كبر ، انكار كردن حق است ( و خود را به ناحق به جاى حق قرار دادن ) ، همان گونه كه ايمان ، اقرار كردن به حقّ مىباشد . ( 3 ) 6 - و به همين سند ، سعد بن طريف از امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده است كه