كيفر كسى كه ادّعاى امامت كند و امام نباشد ( 1 ) 1 - سورة بن كليب نقل كرده است كه از امام محمد باقر عليه السّلام پرسيدم : مقصود خداوند عز و جل در اين آيه چيست كه مىفرمايد ( در سورهء زمر ، آيهء 61 ) : « و در روز قيامت كسانى را خواهى ديد كه ( در دنيا ) به جهت دروغ بستن به خدا ، رنگ صورتشان به سياهى گراييده است ؟ » حضرت فرمود : مقصود كسى است كه دعوى امامت كند در حالى كه امام نباشد ( از طرف خداوند به قبول اين امر خطير مأمور نشده باشد ) عرض كردم : حتّى اگر ( مدّعى امامت ، سيّد ) علوى و فاطمى باشد ؟ فرمود : آرى ، اگر چه علوى و فاطمى باشد . ( 2 ) 2 - مفضل از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : هر كس ادعاى امامت كند و اهليّت ( اين امر خطير را ) نداشته باشد ، كافر است . « 1 »

--> ( 1 ) مراد از اهليّت و اهل بودن در اينجا : مأمور شدن از جانب حق به امامت و رهبرى مسلمانان بعد از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است .