حدود پنجاه نفر از اصحاب حضور داشتند . امام عليه السّلام نشست و پس از مدّتى كه به سكوت گذشت ، فرمود : شما را چه شده است ؟ ! شايد فكر مىكنيد كه من پيامبر خدايم ! به خدا سوگند كه چنين نيستم ، ولى با رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم رابطهء خويشى داشته و از نسل اويم ؛ پس كسى كه با ما به نيكى و مهربانى رفتار كند خداوند در حقّ او نيكى و مهربانى نمايد ، و كسى كه ما را دوست داشته باشد ، خداوند او را دوست مىدارد ، و كسى كه ما را محروم سازد خداوند او را محروم خواهد كرد ؛ آيا مىدانيد كدام نقطهء زمين در نزد خدا مقام و منزلت بيشترى دارد ؟ هيچ كس از ما سخنى نگفت ، و حضرت خود پاسخ داد : آن نقطه همان زمين مكّه است كه خداوند آن را حرم خود ساخته و خانه‌اش را ( مسجد الحرام ) در آن قرار داده است . سپس پرسيد : آيا مىدانيد در نزد خدا كدام نقطهء آن برتر است ؟ باز هيچ كس سخنى نگفت ، و خود پاسخ فرمود : آن نقطه ، مسجد الحرام است . باز پرسيد : آيا مىدانيد كدام قسمت مسجد الحرام در نزد خدا حرمت افزونترى دارد ؟ ( اين بار هم ) كسى پاسخى نداد ، و آن حضرت پاسخ فرمود : قسمتى كه ما بين ركن اسود و مقام و درب كعبه است ، و آنجا حطيم اسماعيل عليه السّلام بوده است ، كه گوسفنداش را در آنجا علوفه مىداد و در همان جا نماز مىگزارد ؛ به خدا سوگند كه اگر بنده‌اى در آنجا شبها به نماز قيام كند تا روز در آيد و روزها را روزه بدارد تا شام فرا رسد ( ولى ) حق ما و حرمت ما اهل بيت را نشناسد ، خداوند هرگز ( آن همه عبادت در آن مكان مقدّس و محترم را ) از او نخواهد پذيرفت .