فضائل الشيعة ، التوحيد و ثواب الأعمال و عقاب الأعمال نام برد . وى در زمانهء سلاطين آل بويه - كه خاندانى ايرانى نژاد و معتقد به امامت و ولايت ائمهء اطهار عليهم السّلام بودند - مىزيسته ، و مورد احترام و اكرام ركن الدّوله و وزيرش صاحب بن عبّاد قرار داشته است . او كتاب ( عيون اخبار الرضا عليه السّلام ) را به نام همين وزير دانشمند تأليف كرد و در سفرى كه براى ديدار با ابو عبد اللَّه نعمت نقيب به بلخ كرد اثر ممتاز و مشهور خود موسوم به « من لا يحضره الفقيه » را به نام او نگاشت . شيخ صدوق در اواخر عمر به شهر رى رفت و در همان جا مىزيست و سرانجام به سال 381 ه . ق بدرود حيات گفت و مزار او هم اكنون در همان شهر زيارتگاه شيفتگان معارف اسلامى و پيروان مذهب حقّهء جعفرى است . پدر بزرگوارش ابو الحسن علىّ بن حسين بن موسى ( متوفّاى سال 329 ه . ق ) معروف به « صدوق اول » نيز از اكابر فقهاى شيعى به شمار مىرود ، و از نامه‌هايى كه امام حسن عسكرى عليه السّلام براى او مرقوم فرموده‌اند مىتوان به منزلت شامخ علمى و معنوى او پىبرد . وى در سال 328 ه . ق براى ملاقات با حسين بن روح يكى از نوّاب خاص امام زمان ( عج ) به بغداد رفت ، و در اينكه وى به مرگ طبيعى از دنيا رفته و يا به شهادت رسيده ، در ميان مورّخان و علماى اسلامى اختلاف است . در بعضى از نسخه‌هاى نجاشى آمده است كه در بغداد وفات كرده ، ولى مؤلّف مجمع البحرين بر آن است كه گروهى از قرامطه او را در مكّه به شهادت رسانيده‌اند . مزار شريف او در قم زيارتگاه علماى بزرگ و اهالى متدين اين سامان و زايران كريمهء اهل بيت ، حضرت فاطمهء معصومه عليها السّلام مىباشد . كتاب « ثواب الأعمال و عقاب الأعمال » شيخ صدوق از ديرباز مورد عنايت شيفتگان