خود ، همچون : حياء و آرامش و وقار ، عفّت و تقوى ، و تواضع و فروتنى ، بر شايستگى خود افزوده بود . او ، ابو عبد اللَّه محمد بن حسن بن اسحاق بن حسن بن حسين بن اسحاق بن موسى بن جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب عليهم السلام ، معروف به « سيّد نعمت » بود . « سيّد نعمت » ، روزى به من چنين بيان داشت : « محمد بن زكريّاى رازى » طبيب ، براى كسانى كه در موقع احتياج به طبيب ، طبيب در دسترس ندارند ؛ كتابى در علم طب نگاشته است . و آن را « من لا يحضره الطبيب » نام نهاده است . و آن كتاب در موضوع خود ، با وجود حجم كم ، جامع و وافى و كافى و پرفايده است . و همگان در حدّ نياز خود از آن بهره‌مند مىگردند . وى ، در ادامه از من خواست كه من هم كتابى در موضوع فقه و شرايع و احكام به گونه‌اى جامع و كامل بنويسم تا مورد اطمينان و اعتماد مردم باشد ، و همهء آنچه را كه همگان در موضوعات فقهى ، و مقررات و قوانين شرع ، و حلال و حرام شريعت ، به آن احتياج دارند ؛ در آن گرد آورى شود . تا مردم با مراجعهء به آن بتوانند به دستورات آن عمل كنند . و همهء كسانى كه آن را خوانده و به آن عمل مىكنند و از آن نسخه بردارى مىكنند و به ديگران مىرسانند در اجر و ثواب آن نيز شريك باشند .