33 رحمت خداوند فردى در زمان امام صادق عليه السلام فرزندش را از دست داد . آن حضرت براى تسليت به آن شخص فرمود : خداوند از تو براى فرزندت مهربان‌تر است . و پاداش خداوند به خاطر اين مصيبت كه بر تو وارد گرديد ، از خود فرزندت بهتر است . پس از مدتى ، به آن حضرت خبر رسيد كه آن فرد همچنان بىتاب است . حضرت دوباره به ديدن او رفته و فرمودند : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلم هم از دنيا رفت . آيا تو ، به آن حضرت تأسى نمىكنى ؟ « 1 »

--> ( 1 ) علّامهء مجلسى اين حديث را در بحار الانوار ، از كتاب « ثواب الاعمال » مرحوم شيخ صدوق نقل نموده است . و در بارهء چگونگى اين تأسى جستن به پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم دو وجه بيان مىدارد : وجه اول : آنكه اگر بنا بر آن بود كه بقاء در دنيا باشد ؛ پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه اشرف خلائق است ، از همه سزاوارتر بود ، كه عمر جاودان داشته باشد . در حالى كه حضرتش در دنيا باقى نماند و از حيات ظاهرى دنيا رخت بربست . گوئيا امام صادق عليه السلام به آن شخص مىفرمايد : « چگونه در حالى كه به مرگ يقين دارى ، طمع در عمر جاودان مىنمايى ؟ ! پس سزاوار است كه تو نيز خود را اصلاح كرده و بر مرگ عزيزت ناراحت نباشى و بىتابى نكنى » . وجه دوم : آنكه گوئيا امام صادق عليه السلام به آن شخص مىفرمايد : « به بزرگترين مصيبتى كه بر انسانها وارد شده - يعنى فقدان رسول خدا - بنگر ، تا مصيبتهاى ديگر برايت سهل و آسان گردد . » ( بحار الانوار 82 / 80 ذيل روايت 17 )