اوصياء قاصرتر از آنست كه فرشته مقرب را با روح و قلب قدس خود مشاهده نمايند و يا القائات و تعليمات آنان را بفهمند زيرا اهتمام بامرى است كه مورد وحى است از حقايق و معارف و حضور فرشته به منظور اعلام امر عادى حضور عادى است نه حضور الهامى و تحديث حقايق و معارف الهى . با توجه باينكه اين گونه حوادث كه در عصر ابراهيم عليه السّلام رخ ميداد در عصر اوصياء عليهم السّلام هرگز رخ نخواهد داد بلكه اوصياء طاهرين عليهم السّلام از نظر استناد بآيات قرآنى و تفكر در آنها مورد القاء و تعليمات مقام ربوبى قرار خواهند گرفت . قوله : « و الرسول الذى يسمع الصوت و يرى في المنام و يعاين الملك » . اطلاق رسول به لحاظ قوهء عملى و انجام رسالت است كه رسول بايد انجام دهد مقابل نبوت و عبارت از نبأ غيبى و قوه نظرى و علمى و رابطه غيبى است كه شخص پيامبر از تعليمات و انباء و اخبار غيبى استفاده مىنمايد و رسول مقام او بالاتر است از نظر اينكه از نبأ و اخبار غيبى كه قوه نظرى و تعليمى غيبى است مورد اعزام بسوى قومى نيز قرار خواهد گرفت و به آن رسالت و انجام وظيفه دعوت به حق و بنا گذارى مكتب توحيد و تنظيم امور معاش و معادى آن قوم خواهد بود . از جمله آثار رسول آنست كه از نظر قدرت روحى و نورانيت و صفاء روان در حال منام يعنى هنگام شهود و عالم مثال كه روح رسول از تعلق و توجه بمشاعر ظاهرى رهائى يافته لا محاله فرشته مقرب را مشاهده خواهد نمود در اين صفت نبى نيز شركت خواهد داشت و حال بيدارى نيز كلام فرشته را خواهد با قلب خود شنيد بدون اينكه در خارج صوت و نوسانى صورت گرفته باشد يعنى صوت و كلام فرشته را بطور تمثل استفاده خواهد نمود . شرح تمثل گفته شد و عبارت از صفاء روح و نورانيت قلب رسول است از