است ، سپس خشك مىشود كه نامش خرما است . هر پديده‌اى همانطور كه صفاتش دگرگون مىشود ، نامهايش نيز دگرگون مىشود . اما ذات اللَّه كه پايهء عزت و جلالش بلند باد ، چنين نيست . ( 52 ) 6 - شنيدم ابو عبد اللَّه صادق ( ع ) در تفسير « هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ » مىگفت : ذات اللَّه آغاز هستى است ، نه آن كه خود از آغاز ديگرى و يا مبتداى ديگرى هستى گرفته باشد . ذات اللَّه پايان هستى است ، نه آن كه هستى او در پايان هستى به پايان مىرسد ، آنسان كه از سرنوشت پديده‌هاى خلقت و آفرينش برآورد مىشود . او جاويد است و هستى او آغاز و انجام هستى . فنا نشده و فنا نمىشود . بدون آغاز و بدون پايان . جهشى در ذات او صورت نمىگيرد ، و نه از حالى به حال ديگر متحول مىشود . او خالق پديده‌هاى اين چنين است . شرح - مىگويد : « آغاز هستى است ، نه آن كه خود از آغاز ديگرى هستى گرفته باشد » يعنى همهء پديده‌ها از هستى او مايه گرفته‌اند و هست شده‌اند ، اما نه اين كه هستى او در آغاز سلسلهء پديده‌ها قرار گرفته باشد آن چنان كه آدم ابو البشر آغاز نسل بشر است و خود در سلسلهء همين افراد بشر