خداوند آن نعمت را به آنان مىبخشد ولى براى آخرت آنان ذخيره مىكند ، بهتر از آن نعمتى است كه مسألت مىكنند و در دنيا به آن مىرسند . آخر مگر اين دنيا چه ارزشى دارد ؟ همانا جدم ابو جعفر باقر مىگفت : « شايسته چنان است كه مؤمن در روزهاى خوشى و خرمى زندگى چنان مخلصانه به درگاه خدا نياز برد كه در روزهاى تنگى و سختى نياز مىبرد . نه اين كه چون عطاى خود را دريافت كند خدا را فراموش كند » . بنا بر اين ، از نياز به درگاه حق ملال مگير كه راز و نياز با حق ، ارج و مقام والائى دارد . بر تو باد به تحمل مشكلات و تحصيل روزى حلال و صلهء رحم . مبادا كه مردم را از خود برانى . ما خاندانى هستيم كه هر كس از مراودهء ما پا بكشد ما به سويش مىرويم . هر كس با ما بدى كند ما با او نيكى مىكنيم و با اين كارها به خدا سوگند كه هميشه فرجام نيكى ديده‌ايم . آدميزاده به هر نعمتى كه دست يابد ، خواهان نعمتهاى ديگر مىشود و نعمتى كه در اختيار دارد ، كوچك و بىمقدار مىبيند و هيچ گاه سيرى نخواهد داشت . هر گاه نعمت دنيا بر كسى فراوان شود ، در معرض خطر قرار مىگيرد از آن رو كه حقوق شرعى فقط به اموال اغنيا تعلق مىگيرد و چه بسا در اثر مفتون شدن به زخارف دنيا ، از اداى حقوق شرعى كوتاهى كند . ابو الحسن الرضا گفت : از تو سؤالى دارم . اگر من به تو قول