عز و جل بندهء خود را دوست بدارد ، در برابر طاعت كم و بىمقدار ، پاداش جزيل به دو عطا خواهد كرد . بر خدا سنگين و ناگوار نيست كه طاعت ناچيز را پاداشى وافر و عظيم عطا فرمايد . ( 213 ) 4 - ابو عبد اللَّه صادق ( ع ) گفت : من در طواف كعبه بودم كه پدرم بر من گذشت . در آن موقع من جوان بودم و شور و تلاشى در عبادت داشتم . پدرم ديد كه عرق از سر و رويم ريزان است . به من گفت : پسر جان جعفر ! هر گاه كه خداوند بندهء خود را دوست بدارد ، او را وارد بهشت مىكند و با طاعت كم و ناچيز از او راضى و مسرور مىشود . ( 214 ) 5 - ابو عبد اللَّه صادق ( ع ) گفت : در جوانى به طاعت و بندگى كوشا بودم . پدرم به من گفت : اى پسر جان . به كمتر از اين حد طاعتى كه من مىبينم بايد اكتفا كرد . زيرا كه خداوند عز و جل هر گاه بندهء خود را دوست بدارد با طاعت ناچيز هم از او خوشنود مىشود .