و اولى ترك جماعت است در آن . و هر كه به ركوع امام رسيد بعد از نيّت و تكبير احرام آن ركعت را ادراك كرده است با فضيلت جماعت و آن را ركعت اوّل خود حساب مىكند و بعد از تسليم امام باقى را به جاى مىآورد اكر مانده باشد و اكر در سجدهء آخر برسد تابع شود و تشهّد بخواند ليكن تسليم نكويد و برخيزد و تمام كند بىآنكه از سر كيرد . و امام ، اكر در اثناى نماز بيابد كه كسى به مسجد آمد مستحب است كه مقدار ركوع را دو چندان كند تا او برسد و اكر احتمال را مىدهد كه كسى بعد از ركعت اوّل ملحق شده باشد در دو ركعت آخر قرائت كند تا آنكه نماز مأموم او از قرائت خالى نماند و مأموم را نيز مستحب است كه در دو ركعت اوّل قرائت كند اكر دو ركعت آخر امام باشد چه شايد كه امام قرائت نكند . و مستحب است امام را كه نايبى پيش بدارد از مأمومان تا نماز را با قوم تمام كند اكر او را عارضى رو دهد كه قطع نماز بايد كرد و اكر نكند مأمومان بكنند به اشاره و مكروه است كه آن نايب كسى باشد كه ركعت اوّل را در نيافته باشد . و شرط نيست كه نماز امام و مأموم يكى باشد يا در عدد موافق باشد ، پس هر كدام كه فارغ شوند تسليم مىكويند پيش از ديكرى و اكر بر مأموم تشهد واجب باشد و بر امام نباشد مأموم تشهد بخواند تنها و به امام ملحق شود و در عكس آن ناتمام بنشيند و متابعت امام بكند در تشهد خواندن . و اكر كسى تنها نمازى كذارده باشد و بيابد كسى را كه با او آن نماز را به جماعت توان كذارد مستحب است كه اعاده كند و اكر در اثناى نماز باشد عدول نيّت به نافله كند و دو ركعت تمام كند و باز واجب را از سر بكيرد . و اكر خللى در شرايط نماز امام ظاهر شود بعد از فراغ واجب نيست بر او كه مأمومان را اعلام كند بلكه خود اعاده مىكند و نماز ايشان صحيح است . و مستحب است كه از جاى نماز برنخيزد تا آنهايى كه در اثناى نماز رسيده‌اند نمازهاى خود را تمام كنند .