السجزى شيبانى . ز : « النهاية فى غريب الحديث و الاثر » « 1 » از مبارك بن محمّد بن محمّد بن عبدالكريم جزرى معروف به ابن اثير ( م 606 ق . ) . 9 - منابع حديثى الف : « الاحتجاج على اهل اللجاج » « 2 » از احمد بن على بن ابى طالب طبرسى از علماى قرن ششم هجرى و استاد ابن شهرآشوب ( م 588 ق . ) . ب : « الاربعون حديثا » « 3 » از محمّد بن حسين بن عبدالصمد عاملى معروف به شيخ بهائى ( م 1031 ق . ) . ج : « كمال الدين و اتمام النعمة » « 4 » از شيخ صدوق ، محمّد بن على بن بابويه قمى ( م 381 ق . ) . د : « امالى صدوق » « 5 » از شيخ صدوق .

--> ( 1 ) . الوافى ، ج 1 ، ص 435 و 442 و 480 و 489 ؛ ج 2 ، ص 98 . ( 2 ) . الوافى ، ج 1 ، ص 292 ؛ ج 2 ، ص 301 و 306 ؛ ج 5 ، ص 933 . طبرسى روايات اين كتاب را جز در مواردىكه از « تفسير امام حسن عسكرى عليه السلام » نقل مىكند ، بدون ذكر سند آورده است ، لكن خود در آغاز كتاب ادعا كرده است كه روايات آن مشهور ومستفيض بوده و در كتب حديث و سيره مشهور مىباشد ، بنابراين نيازى به ذكر سند آن وجود ندارد . مجلسى و شيخ حرّ و فيض به آن اعتماد كرده‌اند . اين كتاب بارها به چاپ رسيده است . ( 3 ) . الوافى ، ج 5 ، ص 736 . اين كتاب مشتمل بر چهل حديث همراه با شرح كامل آنهاست و به چاپ رسيده و مورد عنايت علما بوده است و حاشيه‌هاى فراوانى بر آن نگاشته‌اند . ( 4 ) . الوافى ، ج 2 ، ص 191 و 294 . مرحوم صدوق اين كتاب را دربارهء غيبت امام زمان 7 نوشته و به چاپ رسيده‌است . ( 5 ) . الوافى ، ج 2 ، ص 226 و 278 ؛ ج 3 ، ص 597 . « امالى صدوق » كه با نام‌هاى مجالس و عرض المجالس هم شناخته مىشود ، عبارت است از 97 مجلس حديثى كه مرحوم صدوق روايات را با سند ، بر شاگردان املاء كرده و آنها نوشته‌اند . اين كتاب نيز بارها به چاپ رسيده است .