انتخاب اين نمونه‌ها نشانگر شهامت علمى فيض است كه حتى در هنگام برخورد با تفسير بزرگانى چون كلينى و شيخ طوسى ، باز آن را در محك نقد قرار مىدهد . كتاب‌هايى كه در شرح احاديث از آن استفاده شده است . « وافى » مجموعه حديثى است كه به جمع‌آورى روايات كتب اربعه و تبويب آنها پرداخته است ، امّا از آنجا كه مرحوم فيض تنها به صرف نقل روايت بسنده نكرده ، بلكه به شرح آنها نيز مىپردازد ، از منابع متعددى در شرح آنها بهره برده است . ما اين منابع را از ده جلد اول « وافى » استخراج و بر طبق موضوع دسته‌بندى كرده و در اينجا مىآوريم : 1 - اخلاقى الف : « احياء العلوم » « 1 » از امام محمّد غزالى ( م 505 ق . ) . ب : « المكاتيب » « 2 » از قطب الدين عبداللّه بن محيى الدين بن محمود انصارى شيرازى ، استاد جلال‌الدين دوانى ( م حدود 907 يا 918 ق . ) . ج : مصباح الشريعة . « 3 »

--> ( 1 ) . الوافى ، ج 4 ، ص 366 . مرحوم فيض كتاب جداگانه‌اى در تهذيب « احياء العلوم » با نام « المحجة البيضاء » نگاشته است . ( 2 ) . الوافى ، ج 3 ، ص 674 . « مكاتيب » قطب عبارت است از چند نامه به نام‌هاى « ابواب الخير » و « تخمين‌الاعمار » كه مشتمل بر پند و موعظه است كه در سال 899 ق . نگاشته است . ( الذريعه ج 1 ، ص 78 ؛ ج 4 ، ص 14 و ج 9 ، ص 884 . ) ( 3 ) . الوافى ، ج 4 ، ص 312 . اين كتاب ، داراى يكصد باب اخلاقى است ، مشتمل بر رواياتى از امام صادق 7 . سيد بن طاووس در « كشف المحجة » و « الامان من اخطار الاسفار والازمان » و كفعمى و شهيد آن را به امام صادق 7 نسبت داده‌اند ، لكن مجلسى ، مؤلف آن را شقيق بلخى مىداند . شيخ حر نيز مانند مجلسى اين كتاب را معتبر نمىداند . اين كتاب چاپ شده است . ( الذريعه ، ج 21 ، ص 110 . )