فَانْقَطَعَ شِسْعُ نَعْلِ ابى عَبداللّهِ فَتَناوَلَ نَعْلَهُ مِنْ رِجْلِهِ ثُمَّ مَشى حافِياً فَنَظَرَ الَيْهِ ابْنُ ابى يَعْفُورٍ فَخَلَعَ نَعْلَ نَفْسِهِ عَنْ رِجْلِهِ وَ خَلَعَ الشِّسْعَ مِنْها وَ ناوَلَهُ ابا عَبداللّهِ عليه السلام فَاعْرَضَ عَنْهُ كَهَيْئَةِ الْمُغْضِبِ ثُمَّ ابى انْ يَقْبِلَهُ ثُمَّ قالَ : الا انَّ صاحِبَ الْمُصيبَةِ اوْلى بِالصَّبْرِ عَلَيْها فَمَشى حافِياً حَتَّى دَخَلَ عَلَى الرَّجُلِ الَّذى اتاهُ لِيُعَزِّيَهُ . « 1 » مرحوم كلينى روايت اول را در « كتاب الروضه » آورده است كه به جمع‌آورى روايات پراكنده اختصاص دارد و روايت دوم را در كتاب الزى و التجمل ، باب الاحتذاء ( كفش پوشيدن ) نقل كرده است . فيض اين دو روايت رادر « باب الصبر » نقل كرده است و مىفرمايد : مراد از مصيبت در اين روايت ، مرگ عزيزان نيست ، بلكه پاره‌شدن بند كفش مىباشد كه به صورت يك امر اتفاقى ، در تشييع جنازه‌اى رخ داد . امام صادق از ناحيه مرگ عزيزى عزادار نبود ، بلكه عزادار ، فرد ديگرى بوده است ، بنابراين محل مناسب براى دو روايت ، باب الصبر است نه كتاب‌هاى ديگر كه در « كافى » آمده است . « 2 » 5 - امام صادق عليه السلام مىفرمايد : « صُحْبَةُ عِشْرينَ سَنَةً قَرَابَةٌ : دوستى بيست ساله نوعى خويشاوندى است . » مرحوم كلينى اين روايت را دركتاب العتق و التدبير و الكتاب تحت عنوان « بابٌ » آورده است ، بىآنكه براى اين باب نامى برگزيند . « 3 » مرحوم فيض اين روايت را در ابواب « مايجب على المؤمن من الحقوق » و « باب صلة الارحام » آورده است ؛ زيرا امام صادق رفاقت بيست ساله را نوعى خويشاوندى

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 6 ، ص 464 . ( 2 ) . الوافى ، ج 4 ، ص 344 . ( 3 ) . الكافى ، ج 6 ، ص 199 .