« در » هفتم صفات اخلاقى ناپسند مانند تكبر ، عجب ، حسد و . . . را معرفى مىكند . « در » هشتم را به ذكر پاره‌اى از آداب سلوك راه خدا اختصاص داده است و عمده آداب اين راه را ياد حق‌تعالى در هر لحظه و ساعت مىشناساند و در پايان رساله چنين مىنويسد : « و هر كه توفيق يابد كه اعمال حسنه و سنن سنيه مذكوره را به جاى آورد و از اعمال سيئه مذكوره اجتناب نمايد و اخلاق پسنديده را تحصيل كند و ناپسنديده را از خود دور ، روز به روز حالش در ترقى باشد ، حسناتش فزايد و سيئاتش مغفور و درجاتش مرفوع و باطنش صافى و قربش به حق وافى و دعايش مستجاب و نفسش مستطاب بيت : گرچه وصالش نه به كوشش دهند * آن قدر اى دل كه توانى بكوش » علّامه فيض كاشانى در پايان رساله ، ماده تاريخ اتمام آن را به لحاظ ماده و سال عبارت « شهر محرم الحرام » مىنويسد كه برابر با 1073 هجرى قمرى است ولى در نسخه « م » تاريخ انجام رساله ، يازدهم ماه صفر ذكر شده است . شناسهء ترجمه‌ها در تصحيح اين ده رساله اگرچه مصنّف در فهرست‌هاى خودنوشت خويش از اين رسائل به صورت جداگانه نام مىبرد و همچنين در فهرست نسخ خطّى كتابخانه‌ها نيز عناوين اين رساله‌ها جداگانه ذكر شده است امّا آنچه از نسخ خطّى اين رساله‌ها شناسائى شده است - به استثناى مواردى چند - در قالب يك مجموعه و در يك مجلّد موجود مىباشد ، شايد علّت اين امر علاوه بر تناسب كلّى موضوع اكثر اين رساله‌ها كه فقه است ، تشابه اسمى آن‌ها و به كارگيرى كلمهء « ترجمه » - به معناى تفسير و تبيين -