پيش‌گفتار بِسْم‌ِاللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم با طلوع آفتاب اسلام و گسترش حقايق ناب آن ، شاخه‌اى از معارف ارجمند وحيانى به بيان احكام شريعت اسلام و تشخيص و تعيين تكاليف دينى مسلمانان اختصاص يافت . آيات روشنگر قرآن و احاديث رسول خدا و خاندان او - صلوات اللَّه عليهم اجمعين - دو منبع اصلى براى احكام شريعت اسلام است . در روزگار حضورِ معصومان آنان خود به تشريع و تبيين احكام مىپرداختند و گاه نيز دانش آموختگان فقه آشنا و راويان صاحب درايت را به كار تبيين و تبليغ مىگماشتند ، و سپس در روزگار پنهانى حجّت خدا اين شاخه از معارف تنومند اسلام به " دانش فقه " شهرت فزون‌ترى يافت و با سرانگشت اجتهاد و انديشه‌ورزى ژرف‌نگران در آيات و روايات گسترش يافت و دفاترى از علم فقه به عربى و فارسى نگاشته شد . راويان نيك‌نهادى چون زرارة ، محمد بن مسلم ، عبداللَّه بن مُسْكان و فراوان از اين گروه با نگارش رواياتى كه خود بدون واسطه يا با واسطه از معصوم شنيده بودند دفاترى از « فقه روايى » كه به آن « اصول » مىگويند گرد آوردند . چهارصد كتاب ( اصول أربعمائة ) از اين مجموعه شهرت بيشترى دارند .