ادبيات فارسى و عربى و فصاحت و بلاغت عنايتى داشته است و از عبارت ايشان در الكنى و الألقاب ، ج 2 ، در ترجمه حريرى ، صاحب مقامات نيز مىتوان اين مطلب را دريافت . نكته سوم اين كه بين مرحوم حاج شيخ و مرحوم والدم انس و الفت شديدى بوده به طورى كه هر دو با يكديگر صيغه اخوّت خوانده بودند و اين انس و علاقه ظاهراً در ايّام اقامت حاج شيخ در كرمانشاه به هنگام مسافرت به عتبات پديد آمده است . مرحوم والدم فرمودند : مرحوم حاج شيخ عبّاس با بنده عقد اخوّت خوانده بودند و بدين مناسبت زمانى براى بنده اين قضيه را نقل نمودند كه : « به هنگامى كه در نجف اشرف در محضر مرحوم ميرزاى نورى مشرّف و مستفيض بودم ، روزى به همراه آقازاده ايشان به زيارت اهل قبور و وادى السّلام رفتم . به قبرستان وادى السّلام كه وارد شدم ، ديدم از دور صداى نعره‌اى مىآيد . چون قبرهاى نجف را اغلب بلند مىسازند و گه‌گاه پشت آنها معلوم نيست ، خيال كردم آن دورها شترى نحر مىكنند . هر مقدار كه رو به جهت صدا مىرفتم مىديدم صدا بيشتر و بلندتر مىشود . به جستجو و كنجكاوى رو به محلّ صدا و نعره رفتم ، ديدم از دور جماعتى در وادى السّلام مجتمع‌اند و مثل آن كه صداى نعره از آن محل است ، به سوى آن رفتم . ديدم آن جماعت جهت دفن جنازه‌اى آمده‌اند كه صداى او تمام صحرا را پر كرده بود و من به گوش خودم آن نعره را از جنازه مىشنيدم ؛ ولى يك نفر از آن جماعت و فرزند مرحوم ميرزاى نورى كه با من بود آن صدا و نعره را نمىشنيدند . » علماى بزرگوار ما در حيات و ممات مايه لطف و عنايت و سِمت زعامت و رعايت ما را دارند و خداوند متعال به بركت وجود آنها در حيات و دعاى خيرشان در ممات بر ساير بندگان به ويژه ارادتمندان آستانشان رحمت مىآورد . اميد است همه ما