آمده ، مىنگاريم . محدّث عالى قدر ، مرحوم حاج شيخ عبّاس بن محمّد رضا بن ابى القاسم قمى در حدود سال 1290 در قم « 1 » زاده شد و با عشق و شيفتگى به علم و علما پرورش يافت . مقدّمات علوم و سطوح فقه و اصول را نزد علما و فضلاى قم ، نظير مرحوم حاج ميرزا محمّد ارباب فرا گرفت و به سال 1316 هجرى قمرى به نجف اشرف مهاجرت كرد و به دروس علماى بزرگ آن زمان حاضر شد و در اين ميان همواره ملازم مرحوم حاج ميرزا حسين نورى بود . به طورى كه اغلب اوقات خود را به نسخه بردارى و مقابله تأليفات و نوشته‌هاى آن بزرگوار مصروف مىداشت و بر همين اساس خاتمه مستدرك الوسائل ايشان را استنساخ نمود . در سال 1318 به حج و زيارت قبر مطهّر نبوى مشرّف و سپس از همان جا به ايران و زادگاهش قم بازگشت و پس از زيارت پدر و مادر و اقوام و خويشان دوباره به نجف اشرف برگشت و تا زمان وفات مرحوم ميرزاى نورى - كه در سال 1320 هجرى قمرى واقع شد - همراه ايشان بود و به كسب اجازه از آن عالم بزرگ نايل گرديد . بين ايشان و علّامه حاج شيخ آقا بزرگ تهرانى ، صاحب الذّريعه ، به واسطه حلقه اتّصال محضر ميرزاى نورى انس و الفت شديد بوده و حتّى مدّت زمانى در بعضى مدارس نجف هم‌حجره و انيس و اليف شب و روز يكديگر بوده‌اند . مرحوم علّامه حاج شيخ آقا بزرگ تهرانى در مورد مرحوم حاج شيخ عباس قمى مىفرمايد : « او را نمونهء انسان كامل و مرد علم و فضيلت ، نيك اخلاق ، بسيار متواضع ، سليم الذّات و شريف النّفس ، با تقواى شديد و زهد و ورعى كامل ديدم . » مرحوم محدّث قمى براى مرتبه دوم در سال 1329 به حج مشرّف گرديد . در سال

--> ( 1 ) . چنان‌كه مرحوم محدث قمى خود در فوائد الرضويه مىنويسد ، ولادت ايشان حدود 1294 ق بوده است . ( ويراستار )