مرحوم پدرم خندهء بلندى كرد و مادرم را هم كه در خانه او را بنا بر رسم متّبع خراسان كه همواره مرد خانه همسر خود را به نام اولين پسر خودشان مخاطب قرار مىدادند صدا زد كه احمد تو هم بيا ، و آن وقت براى ما توضيح داد كه اين « عمرى » كيست و چرا نسبت اين بزرگوار عمرى است . و ضمن آن‌كه خيال ما را آسوده كرد و به ما آرامش بخشيد ما هر دو را ملامت كرد كه چرا كتاب منتهى الآمال را درست و مرتب نخوانده‌ايم والّا طبعاً مىبايست مىفهميديم كه اين سيد شريف جليل القدر يعنى ابوالحسن عمرى صاحب المجدى رحمه الله از فرزندان جناب عمر أطرف پسر حضرت امير عليه السلام است . از آن پس هروقت در حين مطالعه كتب انساب و تواريخ به نام عزيز شريف عمرى مىرسم فى الفور همان روز و شب و همان صحبت‌ها در نظرم مجسم مىشود و به خاطرم مىآيد . اين بود شرح آشنايى اوليه اين حقير با كتاب مستطاب المجدى ومؤلف عالىقدر آن