شايد هم پيش از آن تدوين گرديده است چگونه فتاده ( ت 117 ه . ق ) از ابو عيسى اصفهانى كه در عصر منصور دوانيقى ظهور كرده تقليد كرده است . اين حرف با حرف پيشين وى كه پژوهشگران اسلامى به تقليد از « قتاده و ضحاك و سعيد بن المسيّب » نظريّه نسخ را پذيرفته و بدان باور كرده‌اند ، تضاد كلى دارد ! ! شبههء سى و يكم برخى از نويسندگان عرب ، رواج پديدهء نسخ در ميان مسلمانان را يك بازى سياسى و يك پديدهء اجتماعى تلقى كرده و مىگويند : چون آيات منسوخ با صراحت كامل در مورد اشتراكيت عربى شيوعيّت فرويش يافته است ، عدّه‌اى جهت نابود ساختن انديشه اشتراكيت و شيوعيّت عربى ، همه آنها را در ليست آيات منسوخ قرار داده و حكم به نسخ آنها و ملغا شدن احكامشان داده‌اند و گر نه در قرآن كريم هرگز پديده‌اى به نام « نسخ » رخ نداده است و در توضيح مطلب مىگويد : سياستمداران بزرگ عرب بر يك نوع اشتراكيّت كه بر اصول و مبانى ذيل استوار گشته ، اتفاق‌نظر يافته‌اند كه ذيلا بيان خواهد شد . سپس نتيجه مىگيرد كه اختلاف ملل همان هدف اصلى در ميان ملّتهاست ؛ چرا كه اختلاف عامل رقابت و شكوفايى استعدادها و رشد انسانى در عرصه‌هاى اقتصادى و افزايش توليد و برقرارى توازن بين مواد اوليّه و كالاهاى توليد شده و ملتهاى گوناگون مىگردد . نظام اشتراكى عربى همانگونه كه به اختلاف طبايع و خصايص ملتها ، به خداى يگانه إيمان دارد ، در عين حال ، بر امتيازات ذاتى فردى و اجتماعى افراد بشر نيز معتقد است و لكن اين امتيازات ؟ فردى و اجتماعى نبايد به استبداد فردى و يا طايفى و يا حزبى منتهى گردد . كما اينكه نبايستى باعث استعمار و بهره‌كشى انسانى از همنوع خودش گردد . در ادامه مىگويد : اسلام همين اشتراكيت و شيوعيّت عربى را بالاترين هدف اصلى خويش دانسته و آياتى را نيز در اين رابطه خداوند عالم نازل فرموده است ، از جمله همان آياتى است ، كه قائلين به نسخ در