مسرف كذاب » وصل كند ، تا شنونده دچار معنى فاسد ، و گمان باطل نشود ، و اگر چنين گناه كرد ، و حماقت خشم زائى شده است ، و اگر عمدا در آنچه گذشت ، و در موارد مشابه وقف كند ، و معناى فاسد منظورش باشد ، از اسلام خارج شده است « اعوذ باللّه تعالى » . در كتاب « نهايت القول المفيد » - گفته است : نظير همين وقف قبيح ، وقف در اسمائى است كه حقايق آنها را صفات آن اسماء بيان مىكند . مثل وقف در - للمصلين - در آيه 4 سوره مباركه ماعون 107 ، زيرا مصلين اسم ممدوح و محمودى است و شايسته نمىباشد كه با كلمه ويل ياد شود ، و اين اسم ممدوح با صفتى كه به آن متصل شده ، از ممدوح بودن بيرون رفته و آن صفت در اين جمله است كه خداى تعالى فرموده‌اند : الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ . و از همه بدتر ، و ناشايسته‌تر ، وقف در لفظ - إله - است در آيه 62 سوره مباركه آل عمران / 3 ، « وَ ما مِنْ إِلهٍ إِلَّا اللَّهُ » و در آيه 19 سوره مباركه حضرت محمد 47 ( ص ) « فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ » و وقف كردن در لفظ « لا يعلمها » در قول بارى تعالى در آيه 59 سوره مباركه انعام / 6 « وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُها إِلَّا هُوَ » و وقف در « الغيب » در گفته خداى متعال در آيه 65 سوره نمل / 27 ، « قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ » ، و وقف در - « ارسلناك » در آيه 107 سوره مباركه انبياء / 21 ، « وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ » و وقف در « الانس »