سزاوار اين است كه : قارى قرآن در كلمه « الحسنى » سوره رعد و « سلف » انفال و « اهتدوا » آل عمران و « لازيدنكم » ابراهيم وقف كند تا حقايق بيان شده ، و معانى فاسد و باطل به ذهن افراد خطور نكند . * * * نوع سوّم : وقفى توهم زا است و اين چنين گمان مىشود كه خداى تعالى به صفات ناروا متصف است و حال آنكه خدا در ذات و در صفات ، از اوصاف مزبور منزه و مبرى مىباشد نظير اينكه در آيه 258 سوره بقره « فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ » در و اللّه وقف شود از اين وقف اين توهم ايجاد مىشود كه خدا و كافر ( نعوذ باللّه ) در بهت مشترك هستند و بهت همان حيران و سرگردان شدن را مىگويند در حالى كه خداى تعالى منزه از اين نقيصه مىباشد پس جاى وقف در كفر است و يا « بايد » آن را به آخر آيه وصل نمود . و مثل وقف در كلمه « للّه » در « لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ مَثَلُ السَّوْءِ وَ لِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلى وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ » آيه 60 سوره نحل / 16 كه خيال مىشود مثل بد براى خدا نيز هست در صورتى كه « اعتقاد هر موحد اين است : له المثل الاعلى » قباحت وقف در ( إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي ) آيه 50 سوره قصص / 28 و آيه 28 سوره غافر / 40 مثل وقف در آيه گذشته است چنين وقفى دلالت مىكند