« سنكتب . . . » گفته خداى تعالى است . و مثل وقف بر روى كلمه « ولد » در وسط آيه 171 سوره نساء / 4 از قول خداى سبحان « سُبْحانَهُ أَنْ يَكُونَ لَهُ وَلَدٌ » وقف در روى كلمه ولد لازم است زيرا اگر به قول خداى تعالى « لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ » وصل شود چنين به نظر مىرسد كه « لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ » جمله‌اى است در محل رفع ، بنابراين كه صفت ولد باشد . و در اين صورت فايده آيه تنزيه خداى تعالى خواهد بود از داشتن فرزندى كه مالك آسمانها و زمين است و اين معنى مراد نيست بلكه مقصود تنزيه خداى تعالى از داشتن فرزند است داراى هر صفتى كه باشد . اما جملهء « لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ » جملهء جديد است و غرض از آن منزه نمودن خداى تعالى از داشتن فرزند است و بيان اين مقصود كه خداى عز و جل مالك همهء موجودات جهان علوى و سفلى است ، و چيزى از فرمانروائى او بيرون نيست . و از مثالهاى وقف لازم در آخر آيه ، وقف كردن بر روى كلمه « النار » در قول حضرت پروردگار در آيه 6 سوره غافر / 40 مىباشد : « وَ كَذلِكَ حَقَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّهُمْ أَصْحابُ النَّارِ » در آيه فوق ، وقف در « النّار » لازم است زيرا وصل آن به قول حضرت بارى تعالى « الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ . . . » در ذهن شنونده چنين وانمود مىكند كه اسم موصول صفتى است براى اصحاب آتش يعنى اصحاب