از جمله دارقطنى و ابن خزيمه و حاكم از ابى مليكه ، از ام سلمه ، روايت كرده‌اند كه پيامبر ( ص ) مىخواند : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ، الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ، الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ، مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ، إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ، اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ، صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ ، غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ ، و آن را آيه به آيه جدا مىكرد ، پس اين حديث به قرائت مخصوص سوره مباركه فاتحه دلالت دارد . و بنابراين مراد از قرائت در روايت ترمذى و غيره - كان يقطع قرائته آية آية - مخصوص قراءت سوره فاتحه است ، زيرا معلوم است كه بعضى روايتها ، بعضى را شرح مىكنند و برخى به برخى مىخورند و موضوع عام به موضوع خاص ، و مطلق به مقيد ، حمل مىشود . و به اين دليل پيامبر ( ص ) مخصوصا سوره فاتحه را ، آيه به آيه از هم جدا كرده و در پايان هر آيه وقف فرموده ، كه اين سوره فضل مزيد و رفعت عظيم و موقعيت و الا ، و منزلت عالى ، نسبت به ساير سوره‌هاى قرآن دارد . و دليل آنچه گذشت روايت سعيد ابن معلى ( ره ) است كه گفت : در مسجد نماز مىخواندم ، رسول خدا ( ص ) مرا صدا زدند ، و من جواب ندادم . « پس از اينكه نمازم را تمام كردم به آن بزرگوار » عرض كردم : يا رسول اللّه نماز مىخواندم و نتوانستم جواب شما را بدهم . » حضرت فرمودند : آيا خداى تعالى نمىفرمايد : « اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْيِيكُمْ » آنگاه فرمودند : پيش از آنكه از مسجد بيرون به روى سوره‌اى به شما ياد خواهم داد كه اعظم سوره‌هاى