مستثنى به مستثنى منه ، موكّد به مؤكّد ، بدل به مبدل منه ، صفت به موصوف ، و . . . و . . . و . . . ضميمه شوند . و وقف در پايان آيات ، به طور مطلق ، اكثرا بين مواردى كه ياد شدند فاصله ايجاد مىكند ، و شك نيست كه حصول فاصله ، موجب مفهوم نشدن معنى مقصود و از بين رفتن نظم آيات قرآن كريم است و همچنين آن همه زيبايى و بلاغت كه در آيات وجود دارند ، و آن سبك متين و محكم ، و آن دقت و جودت تركيب همه از بين خواهند رفت ، و اما آنچه طرفداران مذاهب سه گانه به آن استناد كرده‌اند و حديث سابق ام سلمه را عنوان نموده‌اند و مستند ديگرى در دست ندارند ادعاى آنان را تأييد و مذهب آنان را تشييد نمىكند به دلايل زير : اول : - در اسناد حديث فوق ضعف و غرابت وجود دارد ، و صحيح انگاشته شدن آن از جانب حافظ بن حجر از بعضى جهات ، ضعف و غرابت حديث مزبور را از جهات ديگر از بين نمىبرد . و حديث نمىتواند مايه استدلال قرار گيرد مگر موقعى كه از تمامى ضعف‌ها و غرابت ، سالم باشد ، بخصوص كه با آن ، به آنچه مربوط به الفاظ قرآن كريم است احتجاج شود . دوّم : در حديث اين دلالت وجود ندارد كه ، وقف پيامبر ( ص ) در پايان آيات براى بيان اين مسأله بوده كه وقف در پايان آيات از سنتهايى است كه مكلف از انجام آنها ثواب مىبرد بلكه احتمال قريب اين است كه وقف حضرت رسول اكرم ( ص ) به دو منظور